หวังฟางทั้งแค้นทั้งขุ่นเคือง ต่อหน้าคนเหล่านี้เธอก็โทรศัพท์กลับไปฟ้องที่บ้านเกิด
“กุยเหริน! ฉัน... ฉันโดนคนทำร้าย!” หวังฟางร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าเวทนา
สีหน้ากวนต้าเหลยเริ่มตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อครู่หวังฟางพูดว่าน้องชายเป็นคนแบบไหนนะ?
เขาจำรายละเอียดไม่ได้ แต่จำได้ว่าหวังฟางบอกว่าน้องชายทำงานอยู่ในคณะกรรมการกิจการความคิดใช่ไหม?
คนประเภทนี้ ไม่ต้องพูดถึงกวนต้าเหลยเลย ใคร ๆ ในช่วงหลายปีมานี้ก็กลัวและเกรงใจทั้งนั้น
เขามองแม่ “เราหนีกันก่อนดีไหม?”
แม่กวนยังคงสีหน้าปกติ นั่งนิ่งไม่ไหวติง
ลึกลงไปในดวงตาหวังฟางมีแต่ความอาฆาตและโหดเหี้ยม เธอร้องไห้อย่างทุกข์ระทม
เธอสั่งให้หวังไกุ้เหรินรีบมาที่บ้านเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเธอคงถูกคนทำร้ายจนตาย
หวังไกุ้เหรินเริ่มชินกับการพูดเกินจริงของหวังฟางแล้ว
ทุกครั้งที่หวังฟางมีปัญหากับถงต้าหลาย เธอก็มักร้องไห้โทรศัพท์มาหาเขา ให้ไปช่วยออกหน้าให้
ช่วงแรก ๆ ก็ยังพอไหว แต่พอเกิดขึ้นหลายครั้งเข้า หวังไกุ้เหรินก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด
อย่างตอนนี้ หัวหน้ากัวจะพาเขาไปพบผู้นำคนสำคัญหลายคน อีกเดี๋ยวก็ต้องออกเดินทางแล้ว เขาไม่มีทางไปบ้านเธอตอนนี้ได้