หวังฟางถูกตีจนหัวมึนไปหมด
ยายแก่คนนี้ไม่ใช่แม่ของเธอหนึ่ง ไม่ใช่แม่สามีของเธอสอง แล้วทำไมถึงกล้าตบเธอ!
หวังฟางเดือดดาลไปทั้งตัว ราวกับจะระเบิด เธออยากฉีกยายแก่คนนี้เป็นชิ้น ๆ!
หวังฟางจะโต้กลับ ก็ต้องดูด้วยว่ากวนต้าเหลย ลูกชายของยายแก่ยอมไหม
กวนต้าเหลยคว้าข้อมือหวังฟางไว้ “เธอตีแม่ฉันไม่ได้!”
ปิงจื่อกอดขาหวังฟางไว้แน่น “เธอรังแกคุณย่าไม่ได้นะ!”
หวังฟางโกรธจนภาพตรงหน้ามืดดำเป็นระลอก เพลิงโทสะพุ่งขึ้นสมอง “พวกแกหลบไปให้พ้น!”
“ถงฮว่า!” หวังฟางตะโกนอย่างเดือดดาลจนหน้าบิดเบี้ยว “เธอไม่เห็นหรือไงว่าคนพวกนี้กำลังรังแกแม่เธอ?
ตาบอดหรือไง? ไอ้เด็กสารเลวไร้หัวใจ! ยังไม่รีบมาช่วยอีก!”
ถงฮว่ามีสีหน้าเรียบเฉย มุมปากที่ยกขึ้นเจือแววเย้ยหยัน “ญาติผู้ใหญ่ฝั่งแม่ก็เป็นผู้ใหญ่ อาชายก็เป็นผู้ใหญ่ ปิงจื่อก็อายุน้อยกว่าฉันอีก...
ฉันจะช่วยยังไงได้ล่ะ? แม่ไม่ได้สอนฉันมาตั้งแต่เด็กหรือไงว่าต้องเคารพผู้ใหญ่และเอ็นดูเด็ก?”
ถงฮว่ายกคำพูดที่หวังฟางเคยสอนมาสวนกลับ จนหวังฟางโมโหแทบกระอักเลือด ไอ้เด็กอกตัญญูสารเลว!
“ไอ้เด็กสารเลว...” หวังฟางยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกแม่กวนตบฉาดใหญ่หลายครั้งจนฟันหลุดไปซี่หนึ่ง!
“นังผู้หญิงชั้นต่ำ! น้ำครึ่งถังยังกล้าทำเป็นรู้ดี ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าเป็นคนต่ำช้า!