ถงต้าหหลายรีบมาถึงก่อน พอเข้าห้องมาก็เห็นหวังฟางใบหน้าบวมช้ำจนแทบดูไม่ได้ “เธอ...เธอ...ทำไมถึงกลายเป็นสภาพนี้อีกแล้ว?”
แววตาของหวังฟางเต็มไปด้วยความเคียดแค้น มือข้างลำตัวกำหมัดแน่น เธอเพิ่งอ้าปาก ยังไม่ทันพูดอะไร
“ต้าหหลาย!” แม่กวนเดินออกมาจากห้อง เสียงมาก่อนตัว “ต้าหหลายกลับมาแล้วใช่ไหม?”
เมื่อถงต้าหหลายเห็นแม่กวน ในใจไม่รู้คิดอะไรอยู่ แต่ใบหน้ากลับแดงก่ำ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “ป้าทวด!”
แม่กวนก็ไม่น้อยหน้าเขา ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาด้วย
“ป้าไม่ได้เจอเธอมาหลายปีแล้ว ในใจเป็นห่วงเธออยู่ตลอด
สุขภาพป้าก็ไม่ดีมาตลอด ป้ากลัวจริง ๆ ว่าจะไม่ได้เจอเธออีก...
เธอเป็นหลานรุ่นหลังของตระกูลถงที่ป้าเห็นค่าที่สุด ทั้งยังมีอนาคตมากที่สุด
ทำให้ตระกูลถงภาคภูมิใจ สร้างชื่อเสียงให้พวกเรา
ไม่ใช่แค่พ่อแม่เธอที่ภูมิใจ ป้าทวดคนนี้ก็ภูมิใจเหมือนกัน
ในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้าน จะมีคนรุ่นหลังคนไหนมีอนาคตเหมือนเธออีก
สร้างตัวด้วยตัวเองจนซื้อบ้านในเมืองใหญ่ได้ มีงานมั่นคง
ป้าได้ยินลูกสาวเธอบอกว่า เธอยังได้เป็นรองผู้อำนวยการโรงงานด้วย...
ต้าหหลาย! ป้าทวดภูมิใจในตัวเธอจริง ๆ ดีใจแทนเธอมาก!”