เธอหันไปมอง โอ้โห ข้างตัวมีแฟนคลับตัวยงของเผยเจ๋อที่โดนบทเขียนล้างสมองอยู่จริง ๆ ด้วย
อีกฝ่ายชะโงกหน้ามองโทรศัพท์ของเธอ แม้จะไม่ได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง แต่ดวงตากลับแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้
“เธอ...”
“เธอก็เป็นแฟนคลับพี่เผยเหมือนกันใช่ไหม?” อีกฝ่ายชิงพูดขึ้นก่อน
เวินหลานกระตุกมุมปาก แต่เสียงประกาศว่ารถไฟถึงสถานีก็ช่วยชีวิตเธอไว้ได้ เธอก้าวพรวด ๆ ไปยังประตูรถไฟใต้ดินอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นคงกลั้นอารมณ์ไม่อยู่จนมีเรื่องกับผู้หญิงคนนั้นตรงนั้น ถ้าในรถไฟใต้ดินมีแฟนคลับตัวยงของเผยเจ๋อเยอะ ตัวเล็ก ๆ อย่างเธอคงรับมือไม่ไหว ชีวิตที่สองซึ่งได้มาอย่างยากลำบากนั้นมีค่ามากนะ
ถึงจะไม่กล้าเถียงกับแฟนคลับของเผยเจ๋อต่อหน้า แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเวินหลานกลัวเขา เธอจำได้ว่าเจ้าของร่างเดิมมีบัญชีในแอปตาโตอยู่ เธอจึงกดอ้างอิงวิดีโอต้นฉบับของเผยเจ๋อ แล้วแท็กเขาไปตรง ๆ
ใช่ ๆ ๆ นายบริสุทธิ์ไร้มลทินที่สุดในโลกเลย
พอเธอโพสต์ออกไป แอปตาโตก็เดือดพล่านทันที ช่องแสดงความคิดเห็นโดนถล่มจนเละ
【แอนตี้หลบไป ไม่ชอบก็อย่ามาทำร้ายกัน】
【*********】
【รายงานแล้ว ตาบอดหรือไง? ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าคนจริงใจอย่างพี่ชายฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจ ถึงได้มาประชดประชันเขาแบบนี้】
【บางคนไม่มีตัวตนกับเขา ก็เลยอยากเกาะคนดังเพื่อเรียกความสนใจอยู่เรื่อย】
【ก่อนจะด่าคนอื่น ช่วยปิดบังความเป็นแฟนคลับตัวเองหน่อยได้ไหม? พี่ชายไม่ได้เอ่ยชื่อเจียงถิง ก็ไม่ได้แปลว่าการแสดงของเจียงถิงจะไม่ห่วยนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเพิ่มบทตัวเองมั่วซั่ว 《เซิ่งอัน》 จะห่วยขนาดนี้เหรอ?】
ไม่ใช่แค่ช่องแสดงความคิดเห็น ข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมาเกิน 99 ข้อความในพริบตา
เวินหลานไม่สนใจ พอโพสต์เสร็จก็กลับบ้านตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
ชุมชนที่จัดสรรให้ผู้มีรายได้น้อย อาคารแต่ละหลังเบียดกันจนแทบติดกัน ระเบียงที่ใช้ตากผ้าพอเปิดออกมาก็เห็นห้องน้ำของตึกฝั่งตรงข้าม โชคดีที่ที่เจ้าของร่างเดิมเช่าไว้ดีกว่าที่เธอคิด อย่างน้อยก็ไม่ใช่ห้องใต้ดิน ตอนเวินหลานเพิ่งเรียนจบแล้วเข้ามาหางานทำในปักกิ่ง เธอเคยเช่าห้องใต้ดินอยู่ เวินหลานถอนหายใจโล่งอก เธอไม่อยากกลับไปอยู่ห้องใต้ดินอีกแล้ว
ตึกสูงสี่ชั้น โถงทางเดินด้านนอกไม่สกปรก แม้จะเก่าแต่ก็ดูแลรักษาไว้ดีพอสมควร ส่วนความสูงของบันไดก็อยู่ในระดับที่เธอรับไหว
เมื่อเปิดประตู เธอก็เห็นแมวตัวหนึ่งอยู่ตรงทางเข้า ดวงตาสีฟ้า ขนยาวสีขาวทั้งตัว ดูนุ่มลื่นราวกับมีประกายเซียน เวินหลานยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นทันที
เหมียว!
ราชินีแมวน้อยน่ารักนี่นา!
“เหมียว~” เจ้าเหมียวคงสงสัยว่าทำไมทาสแมวถึงไม่เข้ามาลูบมัน มันเลยเดินเข้ามาคลอเคลียเวินหลานเอง หางชูสูงแล้วปัดผ่านตรงหน้าเธอ
“พุดดิ้ง”
“เหมียว~” เจ้าเหมียวขานรับเวินหลานอย่างกระตือรือร้น
อ๊ากกก! เผยเจ๋อ นายมันบ้าจริง ๆ ดูสิว่านายทำอะไรลงไป! เจ้าของร่างเดิมมีแมวน้อยน่ารัก แถมยังเข้าหาคนเก่งขนาดนี้ ถ้าเธอไม่มา แล้วนางฟ้าพุดดิ้งจะทำยังไงล่ะ?
เวินหลานย่อตัวลง บีบเสียงให้แหลมขึ้น แล้วลองลูบเจ้าเหมียวเบา ๆ อย่างระมัดระวัง
โอเอ็มจี! พุดดิ้งถึงกับเอาหัวมาถูมือเธอด้วย!
เวินหลานเคลิบเคลิ้มอยู่ในดินแดนแห่งความนุ่มฟูจนถอนตัวไม่ขึ้น แต่ความกระตือรือร้นของพุดดิ้งก็อยู่ได้ไม่ถึงสิบนาที ก่อนจะเดินหนีไปจากเธอ
ติ๊ง!
เวินหลานเหลือบมองโทรศัพท์ ที่แท้เป็นข้อความแจ้งเตือนให้ชำระเงินกู้เพื่อการศึกษา
ค่าเล่าเรียนสาขาการละครและภาพยนตร์แพงกว่าสาขาอื่นมาก เจ้าของร่างเดิมหาทางไปต่อในวงการภาพยนตร์ไม่เจอ ไม่แปลกเลยที่ถึงจะมีแมวน้อยน่ารักอยู่ด้วย ก็ยังปลุกใจให้อยากมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้
เงินเก็บของเจ้าของร่างเดิมมีไม่มาก ไหนจะค่าเช่าบ้าน ไหนจะดอกเบี้ยเงินกู้เพื่อการศึกษา ไม่อย่างนั้นเดือนหน้าคงต้องอดตาย เธอจะให้พุดดิ้งแสนน่ารักต้องกินอยู่อย่างประหยัดไปด้วยไม่ได้ ต้องหางานในกองถ่ายให้ได้เร็วที่สุด
เวินหลานขยันหางาน วงการบันเทิงกำลังรุ่งเรือง การค้นหางานเขียนบทนั้นง่ายมาก แต่จะหาได้หรือเปล่าก็เป็นอีกเรื่อง
พูดง่าย ๆ คือ วงการบันเทิงเป็นอุตสาหกรรมที่อาศัยเส้นสายมาตลอด ถ้าไม่มีเส้นสาย ก็ไม่มีโอกาสให้ใครเห็นหน้า เจ้าของร่างเดิมเรียนจบจากสาขาเขียนบทโดยตรงแต่กลับไม่มีงานเลี้ยงปากท้อง ยังได้บทของ《เซิ่งอัน》มาเพราะรุ่นพี่ช่วยไว้
เวินหลานหางานอยู่ครึ่งค่อนวัน แต่งานที่น่าเชื่อถือแทบไม่มี แถมยังมีอีกหลายงานที่ฟังดูดี แต่ความจริงคืออยากให้เธอเขียนงานฟรี ไม่ก็มีสัญญาซับซ้อน ตั้งใจจะกอบโกยผลประโยชน์จากเธอทุกทาง บีบให้เธอทำงานฟรีให้คนอื่น
เธอขลุกอยู่บ้านเกือบครึ่งเดือน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพุดดิ้งก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เธอนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาตัวเล็ก พุดดิ้งพิงพนักแขนโซฟา หางใหญ่ ๆ ปัดผ่านขาเธอเป็นระยะ
“พุดดิ้ง”
เจ้าเหมียวเอียงคอมอง ดวงตาสีฟ้ากว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ราวกับความกังวลทั้งหมดจะละลายหายไปในนั้น
“แม่จะพยายามให้เต็มที่ ให้หนูได้กินอาหารกระป๋องทุกมื้อ มีข้าวแมวกับขนมแมวเลีย กินหนึ่งแท่งแล้วทิ้งอีกหนึ่งแท่งเลยนะ”
เวินหลานบีบเสียงให้แหลมขึ้น
จู่ ๆ ระหว่างที่เธอไถหน้าจอ ก็เห็นประกาศรับบทละครจากเว็บไซต์แห่งหนึ่ง
วิดีโอผู่เถา ค่าจ้างกับราคาที่เสนอมาเหมาะสมดี เพียงแต่ทางนั้นไม่ได้รับละครยาว แต่รับละครสั้น
ในโลกที่เวินหลานจากมา หลังการระบาดใหญ่ ละครสั้นก็ผงาดขึ้นมา ใช้ทุนน้อยแต่หวังผลตอบแทนสูงกลายเป็นเรื่องปกติ พอพูดถึงละครสั้น คนในวงการก็ไม่ดูแคลนกันอีกแล้ว ถึงขั้นมีนักเขียนบทหน้าใหม่ไม่น้อยแอบใช้นามแฝงไปเขียนบทละครสั้น
ผู้คนเปิดแพลตฟอร์มดูละครสั้นระหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกงาน ตอนเข้าห้องน้ำ หรือระหว่างกินข้าว
ละครสั้นกลายเป็นกระแสหลักไปแล้ว ตอนที่เธอล้มป่วยติดเตียงจนพิมพ์อะไรไม่ไหว ละครสั้นก็พัฒนามาถึงช่วงคัดกรองครั้งใหญ่ ละครสั้นที่สร้างด้วยปัญญาประดิษฐ์โด่งดังเป็นพลุแตก ส่วนละครสั้นที่ใช้นักแสดงจริงจะฝ่าวงล้อมออกมาได้ก็ต่อเมื่อคุณภาพดีพอ
ไม่คิดเลยว่าในโลกนี้ ละครสั้นเพิ่งถูกเสนอขึ้นมา ยังไม่มีใครมองว่ามันจะไปได้สวย แถมยังเป็นโครงการที่สามแพลตฟอร์มวิดีโอใหญ่ต่อต้านและดูแคลน
เพราะอย่างนั้น วิดีโอผู่เถาจึงดูไม่มีตัวตนเป็นพิเศษเมื่ออยู่ใต้เงาของสามแพลตฟอร์มวิดีโอใหญ่ ส่วนแบ่งตลาดก็เล็กมาก
ก่อนหน้านี้เวินหลานไม่เคยเขียนละครสั้น แต่ตอนนี้เธอลองคิดดูแล้ว หลังจับภาพหน้าจอที่อยู่อีเมลกับข้อกำหนดการส่งบทไว้ เธอก็ยังไม่รีบร้อน
เธอใช้เวลาไล่ดูละครสั้นทุกเรื่องบนหน้าแรกของวิดีโอผู่เถา จากนั้นก็ไล่ดูละครที่กำลังได้รับความนิยมในตลาดตอนนี้อีกด้วย
พอพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็อดถอนหายใจไม่ได้อีกครั้งว่า ที่นี่คุ้มครองวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์ดีจริง ๆ
ละครที่กำลังฮิตในช่วงนี้สามารถรับชมได้โดยตรงทางสถานีโทรทัศน์ดาวเทียม ส่วนละครที่ฮิตไปก่อนหน้านี้จะดูได้บนสามแพลตฟอร์มวิดีโอใหญ่ แต่ต้องซื้อสมาชิกก่อน ถ้ามีละครบางเรื่องที่อยากดูอีก ก็ได้ ซื้อแผ่นกลับไปดูที่บ้านได้เลย ยังไงในตลาดก็หาเถื่อนดูไม่ได้ อยากดูก็ต้องควักเงิน
บ้านที่เดิมทีก็ไม่ได้ร่ำรวยอยู่แล้ว พลอยต้องแบกรับความลำบากเพิ่มขึ้นอีกนิด
ก่อนถึงกำหนดส่งบทของวิดีโอผู่เถา เวินหลานก็ส่งบทไปเรียบร้อย หลังส่งแล้ว เธอยังเลือกหางานบนอินเทอร์เน็ตต่อไป ถึงจะยังหางานไม่ได้ แต่ก็ได้เข้ากลุ่มนักเขียนบทมาหลายกลุ่ม แถมยังเจอฟอรัมด้วย เพียงแต่ฟอรัมนั้นต้องยืนยันตัวตน และต้องอัปโหลดใบรับรองจริง ๆ
ถึงสิ่งที่เวินหลานพูดในนั้นจะมีเหตุผล แต่พอคนอื่นเห็นระดับบัญชีของเธอก็เมินเธอไปโดยอัตโนมัติ บางคนเห็นคนที่ระดับสูงกว่าเธอแสดงความเห็นตรงกันข้ามกับเธอ ก็ยังเข้ามาเยาะเย้ย บอกว่าระดับต่ำก็อย่าจงใจเรียกร้องความสนใจจากผู้เชี่ยวชาญเลย
เธอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ จึงทำได้แค่ใช้เวลาอ่านในกลุ่มนักเขียนบทให้มากขึ้น
โชคดี วันนั้นเธอเห็นงานจ้างแก้บทละครงานหนึ่ง
โห! เงินมาแล้ว เงินมาแล้ว!