แกร๊ก!
เมื่ออักษร “จี้” คำสุดท้ายหลุดจากปากสวี่อี้ ท้องฟ้าแจ่มใสเหนือลานสนามพลันเกิดฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นฉับพลัน!
ทุกคนสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
แล้วพวกเขาก็ได้เห็นภาพที่ยากจะลืมเลือนไปตลอดชีวิต—
กลางฝ่ามือขวาที่สวี่อี้แบออก งูสายฟ้าสีเงินเส้นเล็กนับไม่ถ้วนแล่นพล่านอย่างบ้าคลั่ง!
ชั่วพริบตา แสงสายฟ้าจ้าหนาขนาดท่อนแขนก็พุ่งออกจากฝ่ามือของเขา ดุจมังกรเงินทะยานออกจากหุบเหว!
มันรวดเร็วจนในสายตาของผู้คนเหลือเพียงเงาวาบสว่างจ้า!
แสงสายฟ้าพุ่งเข้าใส่อกของจื่อเจียงอย่างแม่นยำ
“โฮก!!!”
จื่อเจียงส่งเสียงคำรามโหยหวนที่สุดนับตั้งแต่เริ่มการทดสอบ!
อกสีม่วงเทาของมันดำไหม้ไปทั้งแถบในทันทีที่แสงสายฟ้าพุ่งทะลุเข้าไป
เนื้อหนังถึงกับพลิกม้วนและกลายเป็นถ่าน!
จื่อเจียงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งชี่ซัวที่พันธนาการมันไว้ยังถูกกระชากจนส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บ!
แสงสายฟ้าคงอยู่นานเต็มสามวินาที ก่อนค่อย ๆ สลายไป
ทั่วทั้งลานสนามเงียบกริบ
มีเพียงเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดของจื่อเจียงที่ยังดังก้องวนอยู่ในหูของทุกคน
รูม่านตาของทุกคนหดเล็ก ปากอ้าค้าง ดวงตาจับจ้องอกของจื่อเจียงตัวนั้นไม่วางตา
ตรงนั้นปรากฏบาดแผลน่าสะพรึงขนาดเท่าปากชาม ขอบแผลดำเกรียมราวถ่านอย่างชัดเจน!
เนื้อและกระดูกบริเวณขอบบาดแผลของจื่อเจียงกลายเป็นถ่านและสลายไปจนหมด!
แสงอำมหิตกระหายเลือดในดวงตาของจื่อเจียงเลือนหายไปกว่าครึ่ง
สิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นความหวาดกลัวจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น!
“โห ฉิบหาย!”
ด้านล่าง เก่าไคเบิกตาโตแทบถลนออกจากเบ้า
“พี่สวี่ นี่เจ้า...บ้าเอ๊ย! เจ้าได้ลำดับอะไรกันแน่วะ!”
เขาอุตส่าห์ออกแรงแทบตาย พ่นทักษะออกไปตั้งหลายกระบวนท่า ก็ทำได้แค่เกาให้จื่อเจียงตัวนี้คันเท่านั้น
แต่สวี่อี้กลับยกมือขึ้นอย่างแผ่วเบาไม่ใส่ใจ เกือบซัดจื่อเจียงตายคาที่!
นี่มันอะไรกันเนี่ย!
นักเรียนคนอื่น ๆ ยิ่งส่งเสียงอื้ออึงกันทั้งลาน
“สายฟ้า! สวี่อี้ใช้สายฟ้า!”
“เขาตื่นขึ้นมาเป็นลำดับสายสายฟ้า! นี่มันลำดับชั้นยอดอย่างแน่นอน ยับยั้งเจียงซือได้ดีกว่าวิชาสายไฟเสียอีก!”
“มิน่าเล่าสวี่อี้ถึงยอมทิ้งลำดับสายไฟ มีสายฟ้าแล้วใครจะเลือกไฟกันล่ะ!”
……
“ลำดับสายสายฟ้า!”
แผ่นบันทึกในมือผู้อำนวยการหล่นแปะลงพื้น
เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ เพียงจ้องสวี่อี้เขม็ง ริมฝีปากสั่นระริกอยู่นานจนพูดประโยคให้ครบยังไม่ได้
สีหน้าเคยผิดหวังราวกับเจ็บใจที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน บัดนี้ถูกความตกตะลึงเข้ามาแทนที่จนหมดสิ้น!
“นี่...นี่คือลำดับ【นักพรตเต๋า】ที่เขาเลือกหรือ? ถึงกับเป็นสายสายฟ้า!!!”
เมื่อนึกถึงตอนที่ตนขมวดคิ้วถลึงตาใส่สวี่อี้ในห้องทำงานก่อนหน้านี้ ใบหน้าแก่ ๆ ของผู้อำนวยการก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
บ้าจริง ใครจะไปรู้ว่าเด็กคนนี้ทิ้งลำดับสายไฟแล้ว ยังจะตื่นขึ้นมาเป็นสายสายฟ้าได้อีก!
ในใจเขาอดสงสัยไม่ได้
ลำดับนักพรตเต๋ามองอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับสายฟ้าเลยสักนิด!
สวี่อี้รู้ได้อย่างไรว่าลำดับนี้เป็นลำดับสายสายฟ้า?
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร สวี่อี้ก็มอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้เขา!
ผู้อำนวยการหันไปมองเจ้าจวี่หงโดยไม่รู้ตัว
ขนาดจู้เสียวถงยังได้รับการรับเข้าเรียนเป็นกรณีพิเศษจากสถาบันหลงหู แล้วสวี่อี้จะยิ่งไม่ต้องพูดถึงหรือ!
ทำไมเจ้าจวี่หงยังไม่แสดงท่าทีอะไรอีก?
สิ่งที่ผู้อำนวยการไม่รู้ก็คือ เวลานี้เจ้าจวี่หงตกตะลึงยิ่งกว่าคนอื่นเสียอีก!
เขาจ้องจื่อเจียงตัวนั้นเขม็ง
พูดให้ถูกคือ เขาจ้องบาดแผลที่สวี่อี้ทิ้งไว้บนตัวจื่อเจียง
“สายฟ้าใหญ่นี่...”
เจ้าจวี่หงพึมพำกับตัวเอง สีหน้าเคร่งขรึม
บาดแผลบนอกของจื่อเจียงตัวนี้ฟื้นฟูช้าอย่างเหลือเชื่อ!
เมื่อเทียบกับบาดแผลที่คนอื่นทำไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งฟื้นฟูอย่างรวดเร็วแล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว!
ไม่ใช่แค่ความเร็วในการฟื้นฟูบาดแผลเท่านั้น
เมื่อครู่เจ้าจวี่หงอยู่ใกล้ที่สุดตอนสวี่อี้ปล่อยทักษะออกมา จึงสัมผัสได้ชัดเจนที่สุด!
สายฟ้านั้นแฝงพลังประหลาดอย่างยิ่ง ซึ่งสามารถสลายพลังปีศาจบนตัวเจียงซือได้อย่างรวดเร็ว!
เจ้าจวี่หงเคยเห็นลำดับสายสายฟ้ามาแล้วไม่ใช่ครั้งเดียว
แต่แม้ลำดับสายฟ้าทั่วไปจะยับยั้งเจียงซือได้เช่นกัน ก็ไม่มีทางมีประสิทธิภาพน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!
เขามั่นใจได้ว่า นี่ไม่ใช่ทักษะลำดับสายฟ้าธรรมดาอย่างแน่นอน!
หัวใจของเจ้าจวี่หงเต้นกระหน่ำ
หรือว่าลำดับลึกลับที่เรียกว่า【นักพรตเต๋า】นี้ จะเป็นอีกหนึ่งลำดับชั้นยอดที่ยับยั้งเจียงซือได้?
แววตาของเขาพลันร้อนแรงขึ้นอย่างยิ่ง เมื่อมองสวี่อี้ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
เด็กคนนี้อาจเป็นหนึ่งในเสาหลักของฝ่ายมนุษย์ในการต่อกรกับเจียงซือในอนาคต!
“ฟู่...”
สวี่อี้ค่อย ๆ ลดมือลง พอใจกับอานุภาพของคาถาประสานสายฟ้าในฝ่ามือเป็นอย่างยิ่ง
เขาเดาไม่ผิดจริง ๆ!
ลำดับนักพรตเต๋าในโลกนี้คือคำตอบที่ถูกต้องที่สุด!
“สหายสวี่อี้!”
เจ้าจวี่หงก้าวพรวดมาหยุดตรงหน้าสวี่อี้ ดวงตาเป็นประกาย
“สวัสดี ข้าคือเจ้าจวี่หงจากสถาบันหลงหู ขอถามได้หรือไม่ว่าลำดับของเจ้าเป็นลำดับสายสายฟ้าล้วน ๆ หรือ?”
“ไม่ใช่”
สวี่อี้ไม่ได้ปิดบัง “ลำดับของข้าจัดเป็นลำดับต่อสู้ชนิดหนึ่ง เพียงแต่ทักษะแรกเป็นสายฟ้าใหญ่ ไม่ถือเป็นลำดับสายสายฟ้า”
“เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ”
เจ้าจวี่หงไม่ได้ประหลาดใจ
แต่แววตาที่มองสวี่อี้กลับไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
กลับยิ่งชื่นชมมากขึ้นด้วยซ้ำ
ไม่ใช่ลำดับสายสายฟ้า แต่ทักษะแรกที่ตื่นขึ้นมากลับเป็นสายฟ้าใหญ่ คุณค่าของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าลำดับสายสายฟ้าล้วน ๆ เลย!
ลำดับที่อ่อนแอไม่มีทางปลุกทักษะที่แข็งแกร่งเช่นนี้ขึ้นมาได้!
“ดี ดีมาก!”
เจ้าจวี่หงพยักหน้ารัว ๆ ไม่หวงคำชมแม้แต่น้อย
“สวี่อี้! ข้าประเมินความแข็งแกร่งของลำดับเจ้าไว้ที่ระดับ S!”
“แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าระดับของเจ้าสูงกว่าระดับ A เพียงหนึ่งขั้น”
“แต่เป็นเพราะระดับสูงสุดมีเพียงระดับ S!”
“ในฐานะผู้ชี้แนะพิเศษจากสถาบันหลงหู ข้าขอเชิญเจ้าเข้าเรียนที่สถาบันหลงหูโดยไม่ต้องสอบอย่างเป็นทางการ! อีกทั้งสถาบันจะจัดสรรทรัพยากรฝึกฝนระดับสูงสุดให้เจ้า!”
“เจ้ายินดีหรือไม่?”
พอคำพูดนี้ออกมา ทั่วทั้งลานก็ฮือฮาขึ้นอีกครั้ง!
ระดับ S!
รับเข้าเป็นกรณีพิเศษโดยไม่ต้องสอบ!
ทรัพยากรฝึกฝนระดับสูงสุด!
ทุกคนอิจฉาจนตาแดงก่ำ
แค่จะเข้าเรียนสถาบันหลงหูก็ยากแสนยากแล้ว
แต่สวี่อี้กลับยังไม่ทันเข้าเรียนก็ไม่ขาดอะไรสักอย่างแล้ว!
“ข้ายินดีเข้าสถาบันหลงหู!”
สวี่อี้ตอบตกลงโดยแทบไม่ลังเล
จะอยู่ในยุทธภพ ไม่เพียงต้องมีฝีมือ แต่ยังต้องมีเส้นสายด้วย
หนึ่งในสี่สถาบันลำดับ เส้นสายใหญ่โตแทบทะลุฟ้า ไม่เข้าเรียนที่นี่แล้วจะให้ไปที่ไหน?
“แต่ว่า ท่านผู้ชี้แนะเจ้าจวี่หง”
สวี่อี้เปลี่ยนเรื่อง
“เอ่อ...การทดสอบความแข็งแกร่งของข้ายังทำต่อได้หรือไม่? เมื่อครู่ข้าเพิ่งปล่อยทักษะไปกระบวนเดียว ยังมีแรงเหลือ...”
เมื่อเห็นจื่อเจียงที่กำลังร่อแร่อยู่ไม่ไกล สวี่อี้ก็เริ่มตาลุกวาว
เขาไม่ลืมว่าหากต้องการเลื่อนเป็นขั้นสอง เงื่อนไขคือสังหารจื่อเจียงให้ได้สิบตัว!
แม้ตรงหน้าจะมีเพียงตัวเดียว แต่ยุงตัวเล็กก็ยังเป็นเนื้อ!
ไม่เอาก็เสียของ!
ยิ่งไปกว่านั้น สถานการณ์ตอนนี้ยังไร้ความเสี่ยงโดยสิ้นเชิง
ถ้าไม่ฆ่าก็ขาดทุนยับเยิน!
“หืม?”
เจ้าจวี่หงพลันยิ้มออกมา
ทำร้ายเจียงซือจนบาดเจ็บสาหัสแล้วยังไม่พอ ถึงกับจะตามไปฆ่าอีกหรือ?
เกลียดชังความชั่วร้ายดั่งศัตรู!
สถาบันหลงหูของเราขาดคนแบบนี้พอดี!
เขาพยักหน้าทันที
“ได้สิ เจ้าทำต่อได้เลย!”
“ขอบคุณท่านผู้ชี้แนะ!”
สวี่อี้ดีใจ รีบประสานมือทำมุทรา แล้วท่องคาถาอีกครั้ง
“แกร๊ก!”
แสงสายฟ้าอีกสายวาบผ่าน พุ่งลงบนตัวจื่อเจียงโดยตรง
คราวนี้จื่อเจียงไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้อง
หัวเอียงวูบ แล้วแน่นิ่งไปทันที
เจ้าจวี่หงก้าวเข้าไปตรวจดูอย่างละเอียด จากนั้นก็หัวเราะลั่น
“จื่อเจียงตัวนี้ถูกเจ้าฆ่าแล้ว!”
เขาชี้มือส่ง ๆ ชี่ซัวที่พันรัดร่างจื่อเจียงก็สลายหายไป
จื่อเจียงพลันล้มแผ่ลงกับพื้น ราวท่อนไม้แห้งที่หมดสิ้นความอหังการเหมือนตอนแรกที่เข้าสู่สนาม
“ตั้งแต่ข้าจัดการทดสอบทักษะมา นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนสังหารจื่อเจียงได้โดยตรง!”
เจ้าจวี่หงมองสวี่อี้ด้วยแววชื่นชมยิ่งขึ้น
เด็กคนนี้ช่างเหนือมนุษย์เกินไปแล้ว!
ยิ่งดูจากสภาพแล้ว เขายังมีแรงเหลือ เกรงว่าน่าจะปล่อยสายฟ้าใหญ่ออกมาได้อีกอย่างน้อยหนึ่งกระบวน!
ส่วนบรรดานักเรียนคนอื่น ๆ ในสนาม ตอนนี้ชะงักงันกันไปหมดแล้ว
“นี่...นี่สังหารจื่อเจียงไปตัวหนึ่งแล้วหรือ?”
“นี่พวกเราเจอกับเจียงซือตัวเดียวกันจริงหรือ? พออยู่ตรงหน้าข้า มันก็เก่งดั่งมังกร แต่พออยู่ตรงหน้าสวี่อี้กลับอ่อนดั่งหนอน แบบนี้สมเหตุสมผลหรือ?”
“สัตว์ประหลาด! สัตว์ประหลาดชัด ๆ!”
“ท่านพ่อบุญธรรม! ชาตินี้ข้า เก่าไค จะติดตามท่านไปตลอดกาล!!!”
……
แต่เวลานี้สวี่อี้ไม่มีเวลาสนใจสายตาตื่นตะลึงของคนอื่น
เขาจ้องแผงข้อมูลเขม็ง ใจพลันขยับ
ลำดับของเขาเปลี่ยนแปลงแล้ว!
【ชื่อ: สวี่อี้】
【ลำดับ: นักพรตเต๋า (หนึ่งเดียว)】
【ระดับ: ขั้น 1 ระดับ 1】
……
【สังหารเจียงซือหนึ่งตัวด้วยวิชาเครื่องรางเป็นครั้งแรก ปลุกวิชาเครื่องราง-เครื่องรางหกติงหกเจี่ย; หมายเหตุ: เทพทหารติงเจี่ย ปราบมารสังหารปีศาจ!】