แสงสีขาวจ้าส่องลงบนดวงตาของหญิงสาวแสนสวย
เธอดื้อดึงไม่ยอมหลบ
เมื่อต้องกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง เธอก็รู้ว่าหลายเรื่องไม่อาจแก้ไขได้ด้วยการยอมจำนนเพียงชั่วคราว
“ไม่หลับไม่นอนมาสองวันสองคืน ยังไม่ยอมสารภาพอีก จางชิงหาน เธอนี่อึดจริง ๆ!”
หญิงสาวผู้รู้หนังสือที่ถูกส่งไปชนบทเอ่ยออกมาทีละคำด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
“ครั้งนี้ฉันหนีออกจากเมือง อย่างมากก็เป็นแค่ผู้มีส่วนร่วม พวกคุณกลับจะชี้กวางว่าเป็นม้า บังคับให้ฉันยอมรับว่าเป็นตัวการใหญ่ ฝันไปเถอะ!”
ผู้สอบสวนอีกคนที่อายุมากกว่าเล็กน้อยแสร้งทำเป็นเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เสี่ยวจาง อย่าดื้อดึงนักเลย ก่อนหน้านี้เธอกับสหายเฮ่ออวิ๋นจางคบหาดูใจกันก็ไม่เหมาะสมอยู่แล้ว เธอไม่รู้หรือว่าเขามีคนรักอยู่ที่เมืองหลวง?”
“สหายโอวหยางเป็นคนใจกว้าง ที่เธอเข้าไปยุ่งกับความสัมพันธ์ของคนอื่น เขาคงไม่เอาเรื่องหรอก ยังไงถ้าพิสูจน์เรื่องนี้ได้ ก็แปลว่าคุณธรรมของเธอมีปัญหา
ถ้าแค่คิดถึงบ้านก็เลยเป็นหัวโจกก่อเรื่องอยากกลับไป อย่างมากก็แค่ถูกตักเตือนอบรม จะมีอะไรให้ไม่กล้ายอมรับกัน?”
จางชิงหานไม่ตอบ เพียงหลับตาแน่นจนปลายนิ้วที่กำอยู่เจ็บไปหมด
ผีเท่านั้นแหละที่จะเชื่อว่าแค่ตักเตือนอบรม!
ไม่คิดเลยว่าการกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้งจะทำให้เฮ่ออวิ๋นจางเสียหน้า แต่กลับชักนำคู่หมั้นสาวที่มีภูมิหลังไม่ธรรมดาของเขาจากเมืองหลวงออกมา
ไอ้ผู้ชายสารเลวนี่เป็นคนหลอกลวงจริง ๆ ชาติก่อนพูดความจริงสักคำก็ไม่มี ที่บอกว่าฝ่ายหญิงทิ้งเขาไปแล้วก่อนถูกส่งลงชนบท ล้วนเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งนั้น!
……
เจ็บ!
เจ็บจริง ๆ!
ชายชราตัวเล็กบนเตียงผู้ป่วยถูกความเจ็บปวดทางจิตใจปลุกให้ตื่น
แม้จะเป็นเพียงการจำลอง แต่ความรู้สึกที่ต้องเผชิญหน้ากับความตายและสรรพสิ่งดับสูญนั้นก็แฝงความน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
ชายชราที่ฟื้นขึ้นมาเหงื่อท่วมตัวและยังสั่นไม่หยุด โชคดีที่บริการหลังการขายของระบบดูแลดี พอแสงเรืองรองวาบผ่าน ความไม่สบายจากตอนตายก็สลายไปในพริบตา
【กำลังสรุปผลการจำลองชีวิตสีแดงครั้งนี้……】
【ชาตินี้คุณเลือกเดินบนเส้นทางสีแดง คะแนนประเมิน +20;
คุณยึดระเบิดมือมาได้หนึ่งลูก คะแนนประเมิน +5;
คุณถ่วงเวลาการอ้อมโจมตีทางปีกของกองกำลังท้องถิ่นทั้งสิบสามคนได้สำเร็จ คะแนนประเมิน +20;
คุณช่วยชีวิตสหายน้อยฉีหงซิงโดยไม่ห่วงชีวิตตนเอง คะแนนประเมิน +50;
คุณกำจัดศัตรูได้หนึ่งคน คะแนนประเมิน +10;
คุณทำให้ศัตรูบาดเจ็บสองคน คะแนนประเมิน +5*2;
การเสียชีวิตของคุณปลุกใจสหายน้อยทุกคน คะแนนประเมิน +30;
ตอนเสียชีวิตคุณมีอายุเพียงสิบสามปีเต็ม คะแนนประเมินขั้นต่ำ +15】
【การจำลองครั้งนี้ คุณได้คะแนนประเมิน 160 คะแนน ระดับประเมิน: ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ พื้นที่เก็บสิ่งของของคุณเปิดใช้งานแล้ว — 2M*2M*2M ใช้เก็บได้เฉพาะสิ่งของที่ได้รับจากระบบ】
【รางวัลที่แลกได้มีดังนี้:
1. คุณสมบัติติดตัว: แค้นฝังใจ (สีเขียว) ผลของคุณสมบัติ — เมื่อคุณโต้กลับทีหลัง มีโอกาสเล็กน้อยที่ความเสียหายจะเพิ่มเป็นสองเท่า ใช้คะแนน 50 คะแนน
2. คุณสมบัติติดตัว: ไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน (สีเขียวเข้ม) ผลของคุณสมบัติ — มีโอกาสที่คุณจะล่วงรู้เรื่องราวชีวิตของผู้ที่ถูกคุณโจมตี ใช้คะแนน 70 คะแนน
3. คุณสมบัติติดตัว: รู้ทั้งรู้ว่ามีเสืออยู่บนเขา (สีน้ำเงิน) ผลของคุณสมบัติ — เมื่อคุณจงใจเข้าไปในเขตสังหารของอีกฝ่าย อีกฝ่ายจะตัวแข็งด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบ จนถึงรอบโจมตีถัดไป ใช้คะแนน 120 คะแนน
4. คุณสมบัติติดตัว: ชี้กวางว่าเป็นม้า (สีฟ้าอ่อน) ผลของคุณสมบัติ — คำโกหกของคุณมีโอกาสทำให้คู่ต่อสู้เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง ใช้คะแนน 100 คะแนน
5. สิ่งของใช้ครั้งเดียว: ระเบิดมือผูกพัน (สีเขียว) — ระเบิดมือที่ตายพร้อมกับคุณลูกนี้กลายเป็นสิ่งผูกพันของคุณ คนนอกทำให้มันระเบิดไม่ได้ ส่วนคุณเพียงคิดในใจก็ทำให้ระเบิดได้ ใช้คะแนน 20 คะแนน
6. ตุ๊กตาไม้ของฉีหงซิง (สีขาว) — ของเล่นที่ฉีหงซิงแกะสลักเป็นรูปคุณตอนยังเด็ก และยังเป็นหลักฐานยืนยันว่าพวกคุณได้พบกันครั้งแรก ใช้คะแนน 5 คะแนน
7. สมุดเตรียมการสอนของครูสนามรบ (สีเขียว) — ครูคนนี้มักเตรียมการสอนไปพร้อมกับสู้รบ เมื่อมีสมุดเตรียมการสอนเล่มนี้อยู่ใกล้ตัว ความสามารถในการต้านทานสิ่งรบกวนขณะเรียนจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ใช้คะแนน 25 คะแนน
8. สิ่งของพิเศษจากการจำลองครั้งนี้: เศษเสี้ยวความทรงจำที่เกี่ยวพันกับเจ้าของระบบ (สีขาว) — นี่คือเศษเสี้ยวความทรงจำของหยวนหงข่าย ใช้คะแนน 50 คะแนน
หมายเหตุ: คุณสมบัติทั้งหมดใช้ได้โดยไม่ต้องใช้คะแนนในระหว่างการจำลอง】
ตอนระบบเริ่มสรุปผลและแจ้งคะแนนรวม 160 คะแนน จางซานวานยังลำพองใจ คิดว่ารอบนี้คงแลกรางวัลได้ไม่น้อย
แต่พอเห็นราคาของรางวัลทั้งเจ็ด เขาก็อดด่าในใจไม่ได้ว่า “บ้าเอ๊ย”
แค่คุณสมบัติสีเขียวที่ถูกที่สุดอย่าง【แค้นฝังใจ】ก็ต้องใช้ถึง 50 คะแนนแล้ว ไม่ต้องพูดถึง【ไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน】สีเขียวเข้ม【ชี้กวางว่าเป็นม้า】สีฟ้าอ่อน และ【รู้ทั้งรู้ว่ามีเสืออยู่บนเขา】สีน้ำเงิน
ความหวังที่จะกวาดรางวัลทั้งหมดไปให้เกลี้ยงของเขาถูกบดขยี้จนสิ้น
หลังลังเลอยู่เกือบครึ่งวัน ในที่สุดชายชราตัวเล็กก็ทำได้เพียงตัดใจไม่แลกคุณสมบัติสีน้ำเงินสองอย่าง แล้วเลือกคุณสมบัติสีเขียวเข้ม【ไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน】ซึ่งน่าจะมีประโยชน์ที่สุดในชีวิตจริง
【ไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน】(สีเขียวเข้ม) + ระเบิดมือผูกพัน (สีเขียว) + ตุ๊กตาไม้ของฉีหงซิง (สีขาว) + เศษเสี้ยวความทรงจำที่เกี่ยวพันกับเจ้าของระบบ (สีขาว) รวมใช้คะแนน 125 คะแนน
บัญชีของชายชราตัวเล็กยังเหลือ 35 คะแนน
เมื่อมองนาฬิกาปลุกบนโต๊ะใกล้ ๆ จางซานวานก็ลองคำนวณในใจ เวลาของชีวิตจำลองกับโลกจริงน่าจะต่างกันประมาณ 20 ต่อ 1
เขาหลับตาแล้วเพ่งจิตไปยังพื้นที่เก็บของ ข้างในมีระเบิดมือแบบเก่าหนึ่งลูก ตุ๊กตาไม้แกะสลักหนึ่งตัว และเครื่องหมายคำถามสีแดงที่ลอยอยู่
ดูท่าเครื่องหมายคำถามสีแดงนี่คงเป็นเศษเสี้ยวความทรงจำของคนที่ชื่อหยวนหงข่าย
เขาลองใช้ความคิดแตะเครื่องหมายคำถามสีแดงดู
เครื่องหมายคำถามสีแดงระเบิดออกทันที กลายเป็นภาพและเสียงมากมายที่หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา
นี่คือความทรงจำช่วงหนึ่งจากมุมมองบุรุษที่หนึ่งของหยวนหงข่าย
ในภาพ เจ้าของมุมมองเดินตามหลังชายวัยกลางคนอยู่เยื้องไปด้านข้าง เห็นได้ชัดว่าอยู่ในฐานะผู้ติดตาม
ทั้งสองกำลังเดินตามสหายหญิงที่สวมชุดจงซานเข้าไปในลานบ้านหลังหนึ่ง
ชายวัยกลางคนที่เดินนำหันกลับมากระซิบกำชับเจ้าของมุมมองสองสามคำ
“เสี่ยวหยวน โอกาสคราวนี้หายากนะ ปกติผู้นำอาวุโสไม่ค่อยรับแขกที่บ้านหรอก”
เจ้าของมุมมองพยักหน้าแล้วตอบเสียงเบา
“ผมเคยเห็นผู้นำอาวุโสท่านนี้แค่ในหนังสือพิมพ์ โชคดีที่ได้ตามท่านมา ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีโอกาสเห็นตัวจริง”
เจ้าหน้าที่พาทั้งสองไปนั่งในห้องรับแขก เจ้าของมุมมองเริ่มกวาดตามองรอบ ๆ
เห็นได้ชัดว่าสภาพที่พักของผู้นำอาวุโสท่านนี้เรียบง่ายอย่างยิ่ง
ข้าวของเครื่องใช้ล้วนผ่านการใช้งานมาเป็นเวลานาน ในห้องรับแขกแทบไม่มีของตกแต่งอื่น นอกจากภาพแขวนไม่กี่ภาพ
แต่ไม่นาน สายตาของทั้งสองก็ถูกดึงดูดไปยังฝาครอบแก้วใบเล็กบนตู้
จางซานวานมองตามสายตาของเจ้าของมุมมอง แล้วเห็นว่าภายในฝาครอบแก้วขนาดเท่าฝ่ามือมีของเก่าแก่อยู่ชิ้นหนึ่ง
ทันทีที่จางซานวานมองออกว่านั่นคืออะไร เขาก็สะท้านไปทั้งตัว อ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อ
ในฝาครอบแก้วใบเล็กนั้นมีปลอกข้อมือไม้ไผ่กับไม้ที่เก่าจนเหลืองคล้ำวางอยู่
รูปแบบของปลอกข้อมือและลวดลายบนนั้น จางซานวานคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ในชีวิตจำลองที่เพิ่งผ่านไป เขาเพิ่งแกะสลักชิ้นที่เหมือนกันทุกประการ ก่อนจะมอบให้ฉีหงซิง
ส่วนในชีวิตจริง เมื่อราวสิบกว่าปีก่อน เขาก็เคยแกะสลักชิ้นที่เหมือนกันทุกประการให้จางชิงหาน ลูกสาวบุญธรรมของตนเป็นของเล่น
ถ้าอย่างนั้นปลอกข้อมือไม้ไผ่กับไม้นี่ก็คือ…?!
เจ้าหน้าที่ที่กำลังรินชาให้ทั้งสองมองตามสายตาพวกเขาไปยังฝาครอบแก้ว แล้วเอ่ยอธิบายด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงใจดี
“นั่นเป็นของรักของหวงของท่านผู้นำ ตอนที่ฝ่าวงล้อมปราบปรามครั้งที่สามในเขตโซเวียต สหายร่วมรบของผู้นำอาวุโสท่านนั้นมอบให้เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายครับ”
ชายวัยกลางคนพยักหน้าราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“ถ้าเป็นช่วงการปราบปรามครั้งที่สาม ตอนนั้นผู้นำอาวุโสก็คงยังอายุไม่มากสินะครับ?”
เจ้าหน้าที่วางถ้วยชาลง
“ใช่ครับ ตอนนั้นท่านอายุแค่สิบขวบ ขาก็ยังบาดเจ็บ แถมยังถูกกองทัพฝ่ายขาวบุกโจมตีค่ายตอนกลางคืนอีก”
“สหายร่วมรบที่อายุมากกว่าท่านแค่สามปีผลักท่านเข้าไปในป่า จากนั้นก็กอดระเบิดมือพุ่งเข้าใส่ศัตรูที่กรูกันมา ตายไปพร้อมกับพวกมัน…”
ที่แท้สหายร่วมรบผู้เฒ่าที่ผู้นำอาวุโสยังจดจำได้เสมอ ตอนสละชีวิตมีอายุเพียง 13 ปีเท่านั้น
ทั้งสองต่างสะเทือนใจอยู่พักใหญ่
ไม่นานชายวัยกลางคนก็ได้รับเชิญเข้าไปในห้องหนังสือเพียงลำพัง เจ้าของมุมมองจึงอยู่ในห้องรับแขกคนเดียว
เขาเดินไปตรงหน้าฝาครอบแก้ว แล้วพินิจปลอกข้อมือไม้ไผ่กับไม้ที่ถูกลูบจนขึ้นเงาอย่างละเอียด
อาศัยสายตาของเขา ในที่สุดจางซานวานก็ยืนยันได้ว่า แม้ปลอกข้อมือจะเก่าไปบ้าง แต่เป็นชิ้นที่ตนเคยมอบให้ฉีหงซิงก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน!
จากช่วงปราบปรามครั้งที่สามมาจนถึงการก่อตั้งประเทศ ไอ้เด็กน้อยนี่รอดมาได้ แถมตอนนี้ยังกลายเป็นผู้นำใหญ่ไปแล้วด้วย?!
เดี๋ยวก่อนสิ!
ชีวิตสีแดงของฉันเป็นเรื่องเสมือนจริงไม่ใช่หรือไง?!
ชายวัยกลางคนอยู่ในห้องหนังสือไม่กี่นาทีก็เดินออกมา สีหน้าดูตื่นเต้นไม่น้อย
ทั้งสองยังเดินไม่พ้นประตูใหญ่ของลานบ้าน ชายวัยกลางคนก็เริ่มกำชับเขา
“หงข่าย คราวนี้ไปทำงานที่มณฑลเตี้ยนหนาน พอไปถึงแล้วให้ดูให้มาก ฟังให้มาก จำไว้ให้ดีว่าต้องหยั่งรากลงไป”
ภาพเปลี่ยนไป สีของภาพค่อย ๆ จางลง
เจ้าของมุมมองดูเหมือนนั่งอยู่ข้างโต๊ะประชุม เสียงหนึ่งดังมาจากตำแหน่งประธานซึ่งเห็นรูปร่างพร่าเลือน
“เหตุการณ์ครั้งนี้สร้างแรงสั่นสะเทือนอย่างมาก ถึงขั้นแพร่ไปถึงเมืองหลวงแล้ว ตามคำสั่งจากส่วนกลาง ทางมณฑลของเราต้องส่งคณะทำงานหลายชุดไปยังเมืองและอำเภอต่าง ๆ ทันที
ลงพื้นที่ตรวจสอบและปลอบขวัญประชาชน”
“หัวหน้าหยวน แม้คุณจะเพิ่งมา แต่สถานการณ์รอไม่ได้จริง ๆ
ผมเห็นว่าคุณควรไปเป็นรองหัวหน้าคณะทำงานที่อำเภอเหอหง รับผิดชอบหลักในการตรวจตราศาลท้องถิ่นกับระบบรักษาความปลอดภัย และเผยแพร่นโยบาย”
ภาพหายวับไปจนหมด
จางซานวานลูบผมสีดอกเลาของตน สีหน้าเต็มไปด้วยความครุ่นคิด
—ดูเหมือนลูกสาวของเขาจะถูกขังอยู่ที่สถานีอำเภอเหอหงนี่เอง
เฮ่ออวิ๋นจาง เจ้าหน้าที่เอกสารของกองพลที่ประจำหน่วย ก่อนหน้านี้โทรศัพท์มาขู่เขาว่าลูกสาวเป็นตัวการใหญ่และผู้วางแผนการหลบหนีออกจากเมืองของเหล่าปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทในกองพลครั้งนี้
เห็นได้ชัดว่าไอ้หมอนั่นอยากใช้เขากดดันจางชิงหานที่ยืนกรานไม่ยอมรับผิด บีบให้ลูกสาวยอมรับข้อกล่าวหานี้ เพื่อแลกกับสิ่งที่เรียกว่า “การผ่อนปรนโทษ”
จางซานวานคนก่อนประสบการณ์น้อย ถูกเขาขู่จนเป็นลม แต่จางซานวานคนปัจจุบันผ่านชีวิตชาติก่อนมาแล้วกว่า 70 ปี เป็นปีศาจเฒ่าผู้เจนโลก ยังจะกลัวลูกไม้หลอกเด็กของเขาอีกหรือ?
ชายชราตัวเล็กลงจากเตียงแล้วเดินออกไป รวดเร็วจนเหมือนสายลม ทำเอาพยาบาลสาวในห้องพยาบาลสะดุ้งตกใจ
“คุณตาเดินช้า ๆ หน่อยค่ะ อย่าเดินเร็วนัก อาการป่วยของคุณ ทางห้องพยาบาลเรา…ไม่คิดเงินนะคะ!”
ชายชราตัวเล็กเดินออกไปไกลสี่ห้าสิบเมตรแล้ว ถึงได้หอบแฮก ๆ พร้อมโบกมือให้คนข้างหลัง
โธ่เอ๊ยหนู ทำไมไม่รีบบอกกันตั้งแต่แรก ดูสิทำเอาคุณตาเหนื่อยแทบแย่!”