ในบรรดาคนเหล่านั้น มีคนหนึ่งเป็นใครสักคนที่ชื่อเสียงโด่งดังมาก เคยได้รองชนะเลิศการแข่งขันยิงปืนของเขตทหารด้วย!
ถ้าเขาก่อเหตุฆ่าคนอย่างบ้าคลั่งในหมู่บ้านฉวินซิงจริง ๆ ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินจินตนาการ!
“หลี่ฉางชิง!” ลูกน้องพาตัวคนที่ยังไม่ได้สติอย่างใครสักคนปิน ใครสักคนเจี๋ย และหลี่ฉางตงที่พยายามวางเพลิงแต่ไม่สำเร็จ รวมสี่คนไป แต่หลิวข่ายเซวียนกลับจับไหล่หลี่ฉางชิงไว้ “พวกนายทำได้ยังไง?”
เขายังไม่รู้ว่าเจียงฉู่เหยาก็อยู่ด้วย คิดเพียงว่าหลี่ฉางชิงจัดการโจรติดอาวุธสองคนที่ผ่านการฝึกทางทหารมาอย่างดีได้จริง ๆ!
หลี่ฉางชิงรู้สึกเหมือนสมองแทบจะถูกเขย่าจนกระจาย เขาเหลือบมองชั้นสองอย่างกระอักกระอ่วน
ประตูที่ควรเปิดค้างอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ปิดลงตั้งแต่เมื่อไร
เห็นได้ชัดว่าเจียงฉู่เหยาเองก็ไม่อยากให้หลิวข่ายเซวียนรู้ว่าเธอยังไม่ได้ไปไหน
เรื่องนี้ปิดไม่มิดแน่ แต่ให้รู้ทีหลังก็ยังดีกว่ารู้ตอนนี้
“เอ่อ... ก็แค่โชคดีน่ะ... ฉันก็นึกไม่ออกแล้ว ตอนนี้หัวใจยังเต้นแรงอยู่เลย” หลี่ฉางชิงรีบกุมหน้าอก
หลิวข่ายเซวียนถึงได้ปล่อยไหล่เขา “อืม! ตกใจมากเกินไปก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ต้องห่วง”
“สบายใจได้! หมู่บ้านพวกนายจับผู้ต้องหาที่ทางการต้องการตัวได้ตั้งสองคน ถือว่าทำความดีความชอบครั้งใหญ่! ต่อไปต้องมีรางวัลแน่ ทั้งจากส่วนกลาง มณฑล แล้วก็อำเภอ!” หลิวข่ายเซวียนดีใจมาก
จับโจรติดอาวุธสองคนนี้ได้ เขาซึ่งเป็นหัวหน้าชุดก็พลอยได้ความดีความชอบติดมือมานิดหน่อย