“ไม่ว่าจะกลับหรือไม่ ฉันก็ต้องขึ้นไปถามให้รู้เรื่องก่อน!” หลิวข่ายเซวียนผลักหลี่ฉางชิงออก แล้วทำท่าจะขึ้นชั้นบน สีหน้าราวกับไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะได้คำตอบ
หลี่ฉางชิงยังไม่ทันเดินไปได้สองก้าว ก็รีบตามไปขวางไว้ “วันนี้เธอใส่กระโปรง ตอนขึ้นมาจากน้ำ เพื่อให้ขยับตัวสะดวก เธอเลยถอดกระโปรงออก”
หลิวข่ายเซวียนหยุดกึก แล้วค่อย ๆ หันมาจ้องเขา “หมายความว่านายเห็นหมดแล้ว ทั้งที่ควรเห็นและไม่ควรเห็น?” น้ำเสียงของหลิวข่ายเซวียนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง!
ผู้กำกับมอบหมายงานให้เขาแค่อย่างเดียว คือดูแลหลานสาวคนสำคัญของผู้กำกับให้ดี แต่กลับเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นตั้งมากมาย!
ให้ตายเถอะ! กระทบอนาคตการงานสุด ๆ! เวรกรรมจริง ๆ!
“แค่ก ๆ!” หลี่ฉางชิงสำลักคำพูดอันชวนตะลึงของเขาจนไออยู่หลายครั้ง “ไม่ใช่ ๆ! เธอใส่กางเกงซับในกับเสื้อกล้ามกีฬา แค่เตือนนายไว้เฉย ๆ”
เมื่อรู้ว่าเจียงฉู่เหยายังบริสุทธิ์ใจ หลิวข่ายเซวียนก็โล่งอกขึ้นมาก
“ได้ งั้นฉันขึ้นไปถามหน่อย”
คราวนี้หลี่ฉางชิงไม่ได้ขวางเขาอีก แค่มองอีกฝ่ายเดินขึ้นบันไดไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปยังชั้นสอง
พ่อหลี่ถึงค่อยเดินเข้ามา “ไอ้หนู เมื่อกี้พ่อยังไม่ได้ถามเลย ทำไมไม่ส่งเธอกลับไป? ถ้าไม่ส่ง อย่างน้อยก็ควรให้เธอกลับไปพักที่บ้านเก่าสิ ให้ผู้หญิงมาพักในเรือนไม้ไผ่พัง ๆ ของแก มันเรื่องอะไรกัน?” ยิ่งพูดพ่อหลี่ก็ยิ่งฉุน “เธอโตมาในอำเภอ กินดีอยู่ดี จะมาลำบากตามแกทำไม!”