ทั้งสามคนหันกลับมาพร้อมกัน หลี่ฉางชิงชี้ไปยังใบของผลนกเขาลายในตะกร้าไม้ไผ่ “โธ่ ไม่มีอะไรหรอก เจอผลนกเขาลายต้นหนึ่ง พวกเขาอยากกินเต้าหู้เซียน ก็เลยเด็ดใบมา”
เจ้าลิงวางของลงแล้วเดินเข้ามา มองแวบหนึ่ง “เป็นผลนกเขาลายจริงด้วย นับว่าไม่เลว ใบของผลนกเขาลายยังช่วยขับร้อนลดไฟในร่างกาย กินหน้าร้อนเหมาะเลย”
หลี่ฉางชิงเท้านกเขาลายในตะกร้าไม้ไผ่ลงใส่ตะกร้าสะพาย “ไปกันเถอะ เดินสำรวจต่อ พอ 4 โมงครึ่งค่อยกลับ”
พูดจบ เขายกมือดูนาฬิกา เพิ่งจะ 3 โมงกว่า ยังไม่ถึง 4 โมงด้วยซ้ำ
เจ้าลิงหยิบมีดถางป่าเดินนำหน้า “จะไปทางไหน?”
หลี่ฉางชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เดินวนสำรวจภูเขาลูกนี้ให้ทั่วหน่อย ดูว่ามีของดีอย่างอื่นอีกไหม ปกติไม่ค่อยมีคนเข้ามาในป่านี้ ฉันว่าพวกเราสำรวจยังไม่ละเอียด ของดีน่าจะมีไม่น้อย”
เขานึกถึงชาติก่อนที่ไถดูคลิปสั้น เห็นพวกสตรีมเมอร์เข้าป่า แล้วเจอทั้งผลไม้สารพัดชนิด ทั้งสมุนไพรจีนหลายอย่าง
ถึงจะเป็นคลิปที่เอาภาพจากหลายวันมาตัดต่อรวมกัน แต่ก็พิสูจน์ได้ว่ามีของพวกนั้นอยู่จริง
ยุคนี้ของในป่าไม่น่าจะมีน้อยขนาดนั้น
ถึงจะเป็นแค่เนินเขา แต่ระดับความสูงก็สองสามร้อยเมตร อากาศร้อนชื้น เหมาะกับการเติบโตของสมุนไพรจีนและผลไม้ป่าหลายชนิด
“ได้ ตามมาให้ทันนะ” เจ้าลิงกำชับ แล้วถือมีดเดินนำไปเปิดทาง
ทุกคนเริ่มเดินช้าลงอีกครั้ง ในช่วงฤดูร้อนต่อฤดูใบไม้ร่วง เถาวัลย์เติบโตอย่างบ้าคลั่ง กิ่งก้านใบไม้หนาทึบ ป่าบนเขาแบบนี้เดินลำบากจริง ๆ