เจ้าลิงกับหลี่ฉางชิงถือมีดถางป่ากับเคียวไปเปิดทาง
ทุกระยะประมาณหนึ่งเมตร พวกเขาจะฟันเถาวัลย์หนามออกบ้าง เพื่อให้คนพอแทรกตัวเข้าไปยืนด้านข้างได้
พอเปิดทางเสร็จ หัวไช่กับเจียงฉู่เหยาถึงค่อยลุกขึ้นมา แล้วเข้าร่วมกับหลี่ฉางชิงและเจ้าลิง
จากนั้นก็เป็นบทเพลงประสานเสียงที่ไร้จังหวะสุด ๆ
“โอ๊ย!”
“ซี๊ด!”
“เชี่ย! มันเกี่ยวเสื้อแล้ว!”
“โอ๊ยโหย!”
มีแค่เจียงฉู่เหยาที่ระมัดระวังสุด ๆ ถ้ายังไม่แน่ใจว่าปลอดภัยจริง เธอก็ไม่ขยับไปขั้นต่อไป
ส่วนหลี่ฉางชิงกับอีกสองคนโดนหนามตำอยู่เรื่อย ๆ จนหลุดเสียงร้องเบา ๆ สลับกับเสียงโอดครวญออกมาเป็นระยะ
หลังจากง่วนกันอยู่กว่าชั่วโมง ตะกร้าสะพายหลังก็ใส่ของได้เกือบ 20 ชั่ง หลี่ฉางชิงถึงบอกให้หยุด “พอแล้ว ๆ ถ้าเก็บต่อ ของข้างล่างในตะกร้าคงถูกกดจนเละหมด”
เจียงฉู่เหยามองราสป์เบอร์รีดำที่ยังเหลืออยู่เยอะ ก็รู้สึกเสียดายที่จะหยุดมือ
แต่พอลองคิดดู ยิ่งเก็บเยอะ ของข้างล่างก็ยิ่งถูกกดจนเสียเปล่า เลยหยุดเก็บ
“แล้วตอนนี้จะไปไหนกัน?” เจ้าลิงลูบรอยแดงเต็มมือแล้วถามขึ้นลอย ๆ
หลี่ฉางชิงเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัล “ยังไม่ดึกเลย เดินสำรวจต่ออีกหน่อยไหม?”
แต่หัวไช่ชี้ไปทางนกเขาลายกับกระต่ายป่าที่ถูกมัดไว้ข้าง ๆ “แล้วพวกนี้ล่ะ? ดูไม่มีแรงเลย”
หลี่ฉางชิงมองนกเขาลายกับกระต่ายป่าที่ถูกทิ้งอยู่บนพื้น แล้วจุ๊ปาก สัตว์ทั้งสองตัวถูกทิ้งตากแดดอยู่บนพื้นมานานแบบนี้ ไม่ไหวจริง ๆ