“นี่มันมันจีนกระดิ่งลม!”
หลี่ฉางชิงเอ่ยคำเหล่านั้นออกมา ในที่สุดก้อนหินที่อุดตันอยู่ในใจก็ร่วงลงเสียที
บางครั้งเรื่องที่อยากพูดก็อยู่แค่ปลายลิ้น แต่ยิ่งร้อนใจ กลับยิ่งนึกไม่ออก ยิ่งพูดไม่ออก
ชาติที่แล้วเขาเห็นคนอื่นขุดมันจีนป่ามาเยอะก็จริง แต่เอาเข้าจริง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอมันจีนป่าด้วยตัวเอง
แถบตะวันตกเฉียงใต้ การที่ชาวบ้านขุดมันจีนป่าถือเป็นเรื่องปกติมาก ทว่า…
แถวหมู่บ้านฉวินซิงไม่มีธรรมเนียมแบบนี้ หรืออาจจะมีก็ได้ แต่ก่อนที่เขาจะออกจากหมู่บ้านไปกว่างตงกับกว่างซีในชาติที่แล้ว เขาไม่เคยรู้เลยว่ามีการขุดมันจีนป่าด้วย
ข่าวดีก็คือ ครั้งแรกที่เจอก็เจอต้นใหญ่เลย!
เถามันจีนต้นนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบ 2 เซนติเมตร ขุดขึ้นมาคงได้หัวใหญ่น่าดู หนักตั้งหลายชั่งเลยหรือเปล่านะ?
ถึงตอนนี้มันจีนป่าจะมีราคาถูกกว่าชาติที่แล้ว แต่ก็ขายได้ชั่งละหนึ่งหยวนกว่า ๆ ถ้ามีไม่มากนัก เอากลับไปกินเองก็ยังคุ้ม!
“มันจีนกระดิ่งลมเหรอ? นี่มันมันจีนหรือ?” เจ้าลิงมองเถามันจีนอย่างสนอกสนใจ อยากเข้าไปจับดู
“อย่าเพิ่งเข้ามา!” หลี่ฉางชิงรีบยกมือห้าม “ฉันก็เพิ่งเจอครั้งแรกเหมือนกัน ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง เถามันจีนอาจจะเปราะ ถ้าเผลอทำหักขึ้นมา จะหารากตรงโคนเถาไม่เจอ แล้วก็หาหัวมันจีนที่อยู่ใต้ดินไม่เจอด้วย”
เขาจำได้ว่าดูคลิปมาแล้วมีคนพูดแบบนี้ แต่ลืมไปว่าเถาจะเปราะในฤดูหนาวหรือฤดูใบไม้ร่วงกันแน่ ถึงอย่างนั้น ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า