กลับถึงเรือนไม้ไผ่ หลี่ฉางชิงหยิบถังมาใส่ปลาไหลนากับปลาหมอแยกกัน
จากนั้นก็เก็บเห็ดหอยขมทั้งหมด
แล้วก่อไฟอีกครั้ง ใช้หม้อที่ยืมมาสำหรับต้มบะหมี่ต้มน้ำจนเดือดหนึ่งหม้อ ก่อนเทน้ำร้อนลงถัง
เขาถือไฟฉายเอาหม้อไปคืนถึงหน้าบ้านคนที่ให้ยืม แล้วค่อยกลับมาเติมน้ำเย็นลงในถังน้ำร้อนอีกเยอะ ๆ พอผสมกันแล้วก็อาบน้ำเสียเลย
บ้านอยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร แถมมืดตึ๊ดตื๋อ ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครเห็น
อาบน้ำเสร็จ เขาก็กลับขึ้นไปนอนบนชั้นสองแต่หัวค่ำ
พอตื่นเองตามธรรมชาติ เขามองแสงที่ลอดผ่านช่องไม้ไผ่กับประตูเข้ามา นึกว่าเลยเวลาไปมากแล้ว
ยกมือดูเวลา ถึงได้รู้ว่าเพิ่งเจ็ดโมงกว่า
ไม่ชินเลยจริง ๆ
ชาติที่แล้วเขานอนดึกเล่นมือถือ ถึงจะไม่ได้โต้รุ่งถึงตีสองตีสามเหมือนคนหนุ่มสาว แต่ก็นอนเอาตอนตีหนึ่งกว่า แล้วต้องตื่นตอนเจ็ดโมงกว่าเพื่อไปเข้าเวร
พอผ่านไปทั้งวันก็ไม่ค่อยมีแรง ยิ่งช่วงบ่ายยิ่งง่วงจนตาจะปิด
เมื่อคืนเขานอนตั้งแต่เที่ยงคืน กลับตื่นเองตอนเจ็ดโมงกว่า แถมยังสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ได้แต่บอกว่าเป็นหนุ่มนี่ดีจริง ๆ นอนเร็วตื่นเช้า ไม่ต้องกังวลอะไร สบายสุด ๆ
เขาผลักประตูไม้ไผ่ออก เตรียมต้อนรับวันใหม่
“เชี่ย!”
พอเห็นใครคนหนึ่งนั่งอยู่บนชานที่ยื่นออกไปนอกประตู หลี่ฉางชิงก็สะดุ้งโหยง
เจียงฉู่เหยานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ตากแดดอย่างเรียบร้อย พอได้ยินเสียงก็รีบลุกขึ้นหันมามองเขา “ฉางชิง! ตื่นแล้วเหรอ?”
วันนี้เจียงฉู่เหยาใส่เดรสสายเดี่ยวสีดำ ผมติดกิ๊บประดับดอกไม้พลาสติกสีขาว