บทที่ 81 ฉางชิง มีอะไรที่ต้องบอกพ่อแม่หรือเปล่า?
พอคุณย่าได้ยินก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม “โอ๊ย! ย่าจะได้อุ้มเหลนแล้ว!”
แม่หลี่หัวเราะ “แม่คะ! ฉางชิงกับสาวคนนั้นยังเด็กกันอยู่เลย อีกนานค่ะ!”
พ่อหลี่เห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง จึงวางชามกับตะเกียบลง “นี่ พวกเธอฟังที่ฉันพูดกันบ้างไหม!”
แม่หลี่หันไปถลึงตาใส่เขา “จะพูดอะไรนักหนา! วัน ๆ ไม่มีอะไรทำก็หาเรื่องใส่ตัว! ฉางชิงกลับมาทั้งทีก็ไม่ได้ทำอะไร แถมยังพาว่าที่ลูกสะใภ้กลับมาด้วย! ยังจะบ่นไม่หยุดอีก เป็นพระถังซัมจั๋งกลับชาติมาเกิดหรือไง!”
“หา? ฉันทำอะไรล่ะ? ทำไมกลายเป็นความผิดฉันอีกแล้ว?” พ่อหลี่ไม่ยอม จึงคิดจะเถียง
แม่หลี่พูดต่อ “อะไรของคุณ! บ้านเรามีแขก ก็หัดสำรวมหน่อย! ฉางชิงกลับมาดี ๆ แล้วไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจ? เมื่อก่อนเขาก็ไม่เคยบอกล่วงหน้า ทำไมตอนนั้นไม่เห็นคุณพูดอะไรล่ะ?”
แม่หลี่รู้ว่าพ่อหลี่แค่รู้สึกเสียหน้า เพราะลูกชายไม่เรียกพ่อทั้งที่มีคนนอกอยู่ด้วย
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ!” พ่อหลี่รู้สึกไม่เป็นธรรม ลูกชายไร้มารยาท จะว่าเขาสักสองคำก็ไม่ได้หรือไง?
“จะกินต่อไหม? ถ้าไม่กินก็ไปใช้เครื่องฝัดข้าวเปลือกให้เรียบร้อย ตากมาหลายวันแล้ว ได้เวลาเก็บเข้ายุ้ง!” แม่หลี่ตัดบท ก่อนเอื้อมมือมายกชามตรงหน้าเขาไปไว้ตรงหน้าตัวเอง
พ่อหลี่เงียบกริบทันที เขาลุกขึ้นนิดหนึ่งแล้วเอื้อมมือดึงชามกลับมา ก่อนก้มหน้าซดข้าวต้มเงียบ ๆ
ในครัว
หลี่ฉางชิงวุ่นอยู่กับการทำบะหมี่สองชาม จากนั้นก็สับกระเทียม แล้วเอาพริกแห้งไปตำในครกจนเป็นผง