“พวกนาย!” หลี่ฉางชิงมองเจ้าลิง แล้วหันไปมองเจียงฉู่เหยา “บ้าไปแล้ว! บ้ากันหมดแล้ว!”
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่อยากให้เจียงฉู่เหยาไปเสี่ยง อันธพาลสองคนนี้มีชื่อเสียงโหดเหี้ยมจนเขายังจำได้ติดตา ถึงขั้นไม่คิดด้วยซ้ำว่าต่อให้กองกำลังอาสาสมัครมาถึง จะจับพวกนั้นได้อย่างราบรื่น
เขาทำใจปล่อยให้ผู้หญิงที่รักไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้นไม่ได้
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็น ตอนแรกไม่มีทางเลือก เพราะถูกดักอยู่ในลำน้ำ แต่ตอนนี้หนีออกมาได้แล้ว กลับจะเข้าไปเสี่ยงเองอีก แน่นอนว่าเขาไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
พูดให้ถึงที่สุด เขาก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง อยากใช้ชีวิตสงบ ๆ ไม่ใช่วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่คิดจะกอบกู้โลก
เจียงฉู่เหยาวิเคราะห์สถานการณ์ “ฉันมั่นใจ” เธอมองหลี่ฉางชิง “ถ้าพวกนั้นเจอกองกำลังอาสาสมัคร ต้องมีคนบาดเจ็บแน่ แต่ถ้าฉันเข้าไป ฉันมั่นใจว่า...”
“ไม่ได้! รอกองกำลังอาสาสมัครเถอะ! ยังไงพวกเขาก็มีปืน เธอเข้าไปมือเปล่า ต่อให้เก่งแค่ไหนก็สู้ปืนไม่ได้หรอก” หลี่ฉางชิงค้านเสียงแข็ง
เจ้าลิงช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย “เจียง...พี่สะใภ้ หัวไช่ไปตามคนแล้ว รออีกหน่อยก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเอาตัวไปเสี่ยงจริง ๆ”
เจียงฉู่เหยามองหลี่ฉางชิงลึก ๆ ก่อนยิ้มบาง ๆ
เห็นรอยยิ้มนั้น หลี่ฉางชิงนึกว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมเธอได้แล้ว แต่ในวินาทีถัดมา เจียงฉู่เหยากลับลุกพรวด แล้วลอบมุ่งหน้าไปทางเรือนไม้ไผ่อย่างรวดเร็ว
“เฮ้ย!” หลี่ฉางชิงสะดุ้ง อยากเรียกเธอไว้ แต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ!