เจียงฉู่เหยาหน้านิ่ง ยกขาเตะเข้าที่ลำกล้องปืน ปากกระบอกปืนเชิดขึ้นทันที แล้วเสียงปืนก็ดังรัวขึ้นอีกชุด!
ปืนห้าหกครึ่งพ่นเปลวไฟ กระสุนพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด!
อาเจี๋ยเคยอยู่หน่วยครัวมาก่อน ฝีมือทางทหารจึงสู้พี่ปินไม่ได้ พอเห็นปากกระบอกปืนถูกเชิดขึ้น นอกจากเหนี่ยวไกค้างไว้ ก็ไม่รู้จะทำอะไรอย่างอื่น
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าผาก แรงกระแทกจากสิ่งของบางอย่างทำให้ศีรษะเอียงไปด้านหนึ่ง
คราวนี้เจียงฉู่เหยาเห็นชัดว่า มีก้อนหินอะไรสักอย่างกระแทกเข้าที่ขมับของชายคนนั้น
เธอไม่รอช้า หันตัวเตะกลับหลังด้วยส้นเท้า กระแทกเข้าที่ขมับของอีกฝ่าย ดวงตาของเขาเหลือกขึ้น ก่อนศีรษะจะฟาดเข้ากับผนังไม้ไผ่ของเรือนไม้ไผ่อย่างแรง เขาครางอู้อี้ แล้วร่างก็อ่อนยวบลงไป
หลี่ฉางชิงซึ่งอยู่ห่างจากด้านหลังเจียงฉู่เหยากว่ายี่สิบเมตร หอบหายใจหนัก ก่อนทิ้งหนังสติ๊กแล้วรีบวิ่งเข้ามา
เขามองชายฉกรรจ์ติดอาวุธสองคนที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น จากนั้นก็จับไหล่เจียงฉู่เหยาไว้ทั้งสองข้างแล้วถามอย่างร้อนใจว่า “เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสียงปืนของทั้งสองคนเมื่อครู่ทำเอาเขาแทบหัวใจวาย เขากลัวจริง ๆ ว่ากระสุนสักนัดจะยิงถูกเจียงฉู่เหยา!
ถ้าเป็นแบบนั้น เขาคงเสียใจไปตลอดชีวิต!
เจียงฉู่เหยาส่ายหน้า “ไม่เป็นไร” พูดจบก็สูดปาก “ซี๊ด” แล้วก้มหน้าลง
หลี่ฉางชิงเห็นท่าทางแบบนั้นก็คิดว่าขาหรือเท้าของเธอเป็นอะไร รีบนั่งยอง ๆ ลงตรวจดู