“เมื่อกี้คนนั้นคือเจียงฉู่เหยาเหรอ?” หัวไช่ที่ก่อนหน้านี้เอาแต่หวาดกลัวจนเหมือนสติหลุดไปแล้ว ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น
เมื่อครู่เขาเห็นภาพนั้นเหมือนกัน ตอนแรกสมองที่มึนงงเพราะความกลัวสุดขีด ทำให้คิดว่าเห็นผีน้ำเข้าแล้ว
พอเห็นอีกฝ่ายถอดกระโปรงที่เปียกโชกออกอย่างคล่องแคล่ว เขาถึงได้รู้ว่าเป็นเจียงฉู่เหยา
“ให้ตายสิ! เธอคิดอะไรอยู่กันแน่! พวกนายรออยู่ตรงนี้! ไม่สิ! หาโอกาสเข้าไปในหมู่บ้าน เรียกกองกำลังอาสามา!” หลี่ฉางชิงไม่ตอบ เพียงพึมพำแล้วกำชับ
จากนั้นเขาสูดหายใจลึก ก่อนดำลงไปในน้ำและหายตัวไป!
กว่าลิงกับหัวไช่จะหายงง เขาก็ว่ายไปถึงจุดที่เจียงฉู่เหยาขึ้นฝั่งแล้ว
“สองคนนั้นบ้าไปแล้วหรือไง?” หัวไช่เค้นเสียงออกมาได้หลังจากเงียบไปนาน
ลิงขมวดคิ้ว “แค่บ้าที่ไหน นี่มันฆ่าตัวตายชัด ๆ! ให้ตายสิ! นายไปหาคนในหมู่บ้าน ฉันจะไปช่วย!”
ลิงไม่ทันคิดอะไรเลย รู้สึกเลือดร้อนพลุ่งพล่านขึ้นมา แล้วก็ตัดสินใจแบบนั้นทันที
ไม่รอให้หัวไช่พูด เขาก็ดำลงไปใต้น้ำ ว่ายไปยังจุดที่หลี่ฉางชิงขึ้นฝั่ง
“โธ่เอ๊ย! บ้ากันไปหมดจริง ๆ!” ใบหน้าของหัวไช่ที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาสั่นระริก
แต่สุดท้ายเขาก็เลือกตามไป
“พี่เหล่ย ดูเหมือนคนจะหลับแล้วนะ?” เหล่ยจื่อยืนอยู่หน้าเรือนไม้ไผ่ มือยันโต๊ะไม้ไผ่พลางมองขึ้นไปยังชั้นสองที่มืดสนิท
เหล่าซื่อเตะม้านั่งไม้ไผ่ส่ง ๆ จนเกิดเสียงดัง
“จิ๊! ทำอะไรน่ะ! เบา ๆ หน่อย!” หลี่ฉางตงรีบลดเสียงตำหนิ “อย่าทำให้คนตื่น! รอจุดไฟแล้วค่อยแสดงฝีมือ ตอนหนีก็ตะโกนให้เต็มที่!”