ไม่นานก็มีเสียงอีกเสียงดังขึ้น เย็นชาและเหี้ยมโหด “รอยเท้ามุ่งมาทางนี้ เรือนไม้ไผ่ไม่มีคนอยู่ พวกมันต้องเห็นเราแล้วแน่ ๆ!”
เสียงนี้น่าจะเป็นของพี่ปิน
หลี่ฉางชิงกลืนน้ำลายลงคอ โจรปล้นสองคน คนหนึ่งคือไอ้ปินอะไรสักอย่าง อีกคนคือไอ้เจี๋ยอะไรสักอย่าง น่าจะเป็นสองคนนั้น!
“จะเป็นรอยเท้าตอนกลางวัน ที่ลงไปตักน้ำริมแม่น้ำหรือเปล่า?”
“เรือนไม้ไผ่ไม่มีคนอยู่ แต่รอยเท้ากระจัดกระจายแบบนี้ เพิ่งวิ่งหนีไปได้ไม่นานแน่” เสียงพี่ปินดังขึ้นอีกครั้ง “กันไว้ดีกว่าแก้! อาเจี๋ย พวกเราไม่ถูกจับได้มาตั้งยี่สิบกว่าวันแล้ว จะมาพลาดเอาตรงนี้ไม่ได้! หา!”
“อ้าว? ก็มีเหตุผลนะ! พี่ปินนี่รู้เยอะจริง ๆ!” อาเจี๋ยประจบประแจง ก่อนถามต่อ “ถ้าเจอจริง ๆ จะเอายังไง?”
พี่ปินเงียบไปหลายวินาที ก่อนค่อย ๆ เอ่ยออกมาสองคำ “ฆ่าทิ้ง”
“หา?”
“เราพักค้างคืนเดียว พอฟ้าสางก็ไปแล้ว ถ้าไม่ฆ่า อีกฝ่ายแจ้งตำรวจเมื่อไหร่เราก็โป๊ะแตกอยู่ดี ยังไงในมือเราก็มีชีวิตคนติดอยู่หลายรายแล้ว เพิ่มอีกสักสองสามคนไม่เห็นเป็นไร ฆ่าแล้วเอาไปทิ้งไว้ในป่า ถ่วงเวลาได้อีกไม่น้อย” พี่ปินวิเคราะห์อย่างจริงจัง
“ได้! พี่ปินว่าไง ผมก็เอาตามนั้น!”
สิ้นเสียงฝีเท้าก็เบาลงและช้าลงมาก
พอได้ยินคำว่า ‘ฆ่า’ เจ้าลิงกับหัวไช่ก็หน้าซีดเผือด ทั้งคู่ไม่เคยนึกเลยว่าสักวันจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
หลี่ฉางชิงเองก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมสวรรค์ถึงให้เขาเกิดใหม่มาเจอสองตัวร้ายแบบนี้
เกิดใหม่มาเพื่อช่วยให้โจรติดอาวุธสองคนทำผลงานเพิ่มหรือไง?