ทั้งสี่คนตื่นเต้นเตรียมข้าวของกันยกใหญ่ แต่สุดท้ายก็ต้องอึ้งเมื่อพบว่าไฟฉายมีไม่พอ ทั้งสี่คนมีไฟฉายอยู่แค่กระบอกเดียวกับไฟคาดหัวหนึ่งอัน
“คงต้องจับคู่กันแล้วล่ะ” หลี่ฉางชิงยักไหล่ พลางส่องไฟฉายไปมาระหว่างเจ้าลิงกับหัวไช่ วันนี้ยุ่งกันมาทั้งวัน จนลืมเรื่องไฟฉายไปเสียสนิท
เจียงฉู่เหยาได้ยินเรื่องจับคู่ก็ยกมือเห็นด้วยทันที “ฉันช่วยนายถือไฟฉายได้นะ!”
หัวไช่มองเจ้าลิง เจ้าลิงชี้ไฟคาดหัวที่ผูกอยู่บนหน้าผาก “เฮ้? อันนี้เป็นไฟคาดหัว ไม่ต้องให้ใครถือหรอก”
“ชิ! ฉันก็ไม่อยากถือไฟให้แกหรอก!” หัวไช่แตะจมูก พูดด้วยท่าทีหยิ่ง ๆ
“เอ๊ะ? มีคนมาทางนั้น” เจียงฉู่เหยามองไปทางซ้ายของหมู่บ้าน ซึ่งเป็นทางเข้าจากถนนชนบท
ทุกคนหันไปมอง แสงไฟฉายดวงหนึ่งส่ายไปมา ก่อนจะพุ่งตรงเข้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ก็สองทุ่มกว่าแล้ว ฟ้ามืดสนิท ปกติไม่มีใครมุ่งหน้าไปทางเขาเหลยจี๋ในเวลาแบบนี้
คนส่วนใหญ่คงอยู่บ้านเฝ้าดูโทรทัศน์ ฟังวิทยุ หรือไม่ก็ล้างหน้าล้างตาแล้วเข้านอน
อีกอย่าง คนปกติถึงจะถือไฟฉายก็เดินกัน ไม่ใช่วิ่ง หลี่ฉางชิงเริ่มระแวงขึ้นมา
สองวันนี้เขาทำตัวเด่นในหมู่บ้านอยู่บ้าง หรือจะถูกคนใจแคบบางคนในหมู่บ้านจับตาเข้าแล้ว?
“ปิดไฟ ๆ!” หลี่ฉางชิงกดปิดไฟฉาย
เจ้าลิงก็ปิดไฟคาดหัวตาม “หมอนี่วิ่งเร็วชะมัด จะไปทำอะไรเนี่ย? ขโมยหมาหรือไง?”
“ขโมยหมาก็ไม่วิ่งเข้าป่าหรอก ต้องวิ่งไปถนนใหญ่สิ วิ่งเข้าป่าตอนกลางคืนแบบนี้ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรือไง มืดตึ๊ดตื๋อ แถมทางก็เดินยาก” หัวไช่ขมวดคิ้ว จับตาดูแสงไฟฉายดวงนั้น