ทั้งสี่คน นอกจากหลี่ฉางตงแล้ว อีกสามคนต่างเป็นเพื่อนร่วมงานโรงงานฝ้ายที่สนิทกับเขา และเป็นเพื่อนร่วมห้องพักด้วย
เพราะที่บ้านเปิดคลินิก หลี่ฉางตงจึงพอมีเงินอยู่บ้าง ปกติเขามักแบ่งบุหรี่ให้ทั้งสามคนสูบ หรือไม่ก็ซื้อเหล้ามาดื่มด้วยกัน พวกนั้นเลยค่อนข้างเกรงใจเขา
“พี่ตง ลูกพี่ลูกน้องของพี่นี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ นะ! แยกบ้านแล้วโดนไล่ออกมา ไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน ต้องเอาไม้ไผ่มาทำเพิงอยู่”
คนที่พูดคือเหล่ยจื่อ เพื่อนร่วมห้องที่นอนเตียงชั้นบน เขาเดินตามหลังหลี่ฉางตงมาติด ๆ
คนตัวเตี้ยที่เดินตามหลังเหล่ยจื่อคือเหลียวเอ๋อร์หวา ตอนนี้เป็นโอกาสเหมาะที่จะประจบ เขาจึงรีบเสริมว่า “เฮ้อ! ปกติได้ยินพี่ตงเล่าว่าไอ้หมอนี่เอาแต่แช่อยู่ในร้านบิลเลียดกับลานโรลเลอร์สเกตในอำเภอ ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ตอนนี้ยังทำให้คนที่บ้านพี่ตงต้องเข้าโรงพักอีก สันดานหมาแก้ไม่หายจริง ๆ”
เหล่ยจื่อหัวเราะเยาะ พลางเลิกคิ้ว “ไอ้พวกนักเลงกระจอกแบบนี้ หาโอกาสเอากระสอบคลุมหัวแล้วซ้อมสักยกเถอะ! ไม่งั้นมันจะสบายเกินไป!”
“เอาสิ! ตอนนี้หมอนั่นน่าจะนอนอยู่ข้างใน รอไฟลุกแล้วมันวิ่งออกมา ค่อยจับกดไว้เลย!” เหลียวเอ๋อร์หวาตบมือ สีหน้าตื่นเต้น
ทั้งสามคนเคยตามหลี่ฉางตงไปตีกับคนอื่นมาไม่น้อย
แค่คนงานในโรงงานฝ้ายที่ไม่รู้จักดูสถานการณ์ พวกเขาก็แอบจัดการไปตั้งกี่ครั้งแล้ว
ตอนนี้จะสั่งสอนไอ้นักเลงบ้านนอกสักคน ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ หรอกหรือ?