“แม่งเอ๊ย” หลี่ฉางตงหัวเราะเยาะ “บอกมาสิว่าตรงไหนไม่สมเหตุสมผล? นี่เป็นสิ่งที่แกควรชดใช้ให้ฉัน! คนหนึ่งก็ปู่ของฉัน อีกคนก็พ่อฉัน! ผู้ใหญ่ในบ้านฉันสองคนถูกแกส่งเข้าคุกไปหมดแล้ว แกไม่ควรชดใช้ให้ฉันหรือไง?”
“เฮ้อ!” พ่อหลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ชี้หน้าหลี่ฉางตง “ฉางตง! พูดอะไรให้มีมโนธรรมบ้าง! บ้านแกกลั่นแกล้งพวกเรามานานแค่ไหนแล้ว? เอาเปรียบบ้านเราไปเท่าไร! พวกแกเคยชดใช้ให้เราบ้างไหม?”
ผู้ใหญ่บ้านทนฟังต่อไม่ไหว “ฉางตง! วันนี้แกตั้งใจมาก่อเรื่องที่นี่ใช่ไหม?”
คนที่อยู่ตรงนั้นหลายคนทนดูต่อไม่ไหว พากันชี้ไม้ชี้มือใส่หลี่ฉางตง แต่เขากลับทำเป็นหูทวนลม ราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
เขากอดอก แถมยังกระดิกขาไม่หยุด เห็นชัดว่าต้องการให้หลี่ฉางชิงชี้แจงเรื่องนี้ให้ได้
หลี่ฉางชิงกำลังจะพูดต่อ เงาร่างอรชรก็เดินออกมา หญิงสาวร่างเล็กยืนอยู่ตรงหน้าเขา
“ไสหัวไป” หญิงสาวเอ่ยเพียงคำเดียว
เดิมทีเธอยังจมอยู่กับคำพูดของแม่หลี่ที่พูดถึงการแต่งงาน จนไม่อาจดึงตัวเองออกมาได้
พูดอีกอย่างก็คือ เธอมีปัญหาทางจิตใจบางอย่างจริง ๆ
แม้คนกลุ่มใหญ่จะมารวมตัวกันทะเลาะเสียงดังอยู่ที่นี่ตั้งนาน เธอก็ยังไม่รู้สึกอะไร
เมื่อครู่ในที่สุดเธอก็ได้สติกลับมา พอเห็นคนตรงหน้าก็ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เมื่อได้ยินเสียงคนรอบข้างพูดคุยกัน และเห็นหลี่ฉางชิงถูกคนรุมล้อม ในที่สุดเธอก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้
ในฐานะสะใภ้ตระกูลหลี่ จะปล่อยให้สามีตัวเองถูกรังแกได้ยังไง?
ไม่ต้องพูดถึงว่าหลี่ฉางตงไม่มีเหตุผล ต่อให้เขามีเหตุผล แต่ถ้ากล้ามารังแกหลี่ฉางชิง เธอก็ทนไม่ได้อยู่ดี