หัวไช่กับหลี่ฉางตงยืนประจันหน้ากัน ไม่รู้กำลังเถียงเรื่องอะไรกันอยู่ ทั้งคู่หน้าแดงก่ำ
พ่อของหัวไช่ยืนชี้หน้าหลี่ฉางตงอยู่ข้าง ๆ พูดอะไรสักอย่างจนละอองน้ำลายกระเซ็น
พ่อกับแม่ของหลี่ฉางตงก็ไม่ได้น้อยหน้า คอยเสริมขึ้นมาเป็นระยะ
บวกกับเสียงชาวบ้านที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ลานว่างหน้าเรือนไม้ไผ่เลยเหมือนตลาดสด ทั้งเสียงอื้ออึงจนฟังไม่รู้เรื่องว่าพูดอะไรกัน
มีคนเห็นหลี่ฉางชิงกลับมา ก็ชี้มาทางนี้ ทันใดนั้นคนกลุ่มใหญ่ก็พากันหันมามอง
พอแม่หลี่เห็นหลี่ฉางชิงก็รีบเดินเข้าไปหา “โธ่! ทำไมเพิ่งกลับมา?”
“ไม่ได้บอกแล้วเหรอว่าจะไปขายปลาไหลนา? ไปกลับก็ต้องใช้เวลาบ้างสิ” หลี่ฉางชิงอธิบาย ก่อนจะมองไปทางเรือนไม้ไผ่ “ไอ้หลี่ฉางตงนั่นมาทำอะไร?”
แม่หลี่ฟังแล้วก็โมโห สะบัดแขนเสื้อพลางมองไปทางหลี่ฉางตง “ก็เรื่องที่แกแนะนำงานให้หัวไช่นั่นแหละ!”
แม่หลี่เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
หลี่ฉางชิงฟังแล้วก็เดือดดาลไม่แพ้กัน
พ่อของหัวไช่รู้ว่าหลี่ฉางชิงจะให้ลูกชายไปทำงานที่โรงอาหารสถานีตำรวจ ก็รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก หลังหลี่ฉางชิงกลับไป เขาจึงพาหัวไช่หิ้วกระต่ายที่เลี้ยงไว้ที่บ้านมาหลายตัวกับเหล้าดีหนึ่งขวด ตั้งใจจะมาขอบคุณอย่างเป็นทางการ
แต่คนบ้านหลี่ไม่รู้เรื่องนี้เลย ระหว่างที่คุยกัน หลี่ฉางตงก็มาหาถึงบ้านพอดีและได้ยินเข้า
หลี่ฉางตงยืนกรานว่าหลี่ฉางชิงเป็นคนส่งพ่อกับคุณปู่ของเขาเข้าคุก งานที่โรงอาหารสถานีตำรวจนี้ต้องยกให้เขาเพื่อเป็นการชดเชย