เมื่อ 7 ปีก่อน ตอนที่เด็กหนุ่มคนนั้นวิ่งหนีไปทั้งน้ำตาและบาดแผลเต็มตัว เธอก็เตรียมใจรับมือกับเรื่องแบบนี้ไว้แล้ว
หลี่ฉางชิงไม่พูดอะไร เพียงกอดเธอแน่นขึ้น
หลังจากต่อยออกไปหนึ่งหมัด เขาก็รู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว!
ถึงตอนนั้นเขาจะกำลังโมโหและอยากซ้ำอีกสักหมัด แต่ก็ต้องยอมรับว่า สำหรับคนไร้ยางอายแบบนี้ การใช้กำลังตรง ๆ เป็นวิธีที่ได้ผลจริง ๆ แถมยังช่วยป้องกันคอพอกได้ด้วย
ส่วนเจียงฉู่เหยาที่ช่วยระบายความแค้นแทนเขา เตะเมื่อครู่นี้ได้เท่สุด ๆ!
ไม่ว่าในอ้อมแขนของเขาจะเป็นสาวขี้หึงหรือสาวน้อยน่ารัก ต่อจากนี้เขาก็จะเลือกเธออย่างไม่ลังเล!
เดิมทีแม่หลี่กำลังกังวลว่า หลี่ฉางตงจะถูกตีจนตายหรือเปล่า เขานอนหน้าซีดอยู่บนพื้น ตอนแรกยังขยับกระดุกกระดิกได้บ้าง พร้อมส่งเสียงครางอู้อี้
แต่ตอนนี้กลับนอนแน่นิ่งเหมือนหมาตาย แม้ในใจจะกลัวว่าจะมีเรื่องยุ่งยากตามมา ทว่าความอัดอั้นที่เก็บกดไว้ก็เหมือนถูกกวาดหายไปหมด ความรู้สึกนั้นทำให้เบิกบานใจจริง ๆ!
พอเห็นลูกชายกอดเจียงฉู่เหยาอยู่ แม่หลี่ก็ยิ้มกริ่มขึ้นมาทันที ดูท่าเด็กสาวคนนี้จะถูกลูกชายของเธอพิชิตใจได้แล้วจริง ๆ!
นิสัยอาจจะหุนหันไปหน่อย แต่ก็เป็นแบบนั้นกับคนนอกเท่านั้น!
พออยู่กับคนกันเอง เธอก็ทำตัวอ่อนหวานราวกับภรรยาตัวน้อย เมื่อเทียบกับท่าทีที่แม่หลี่มีต่อพ่อของหลี่ฉางชิงแล้ว เจียงฉู่เหยาอ่อนโยนกับหลี่ฉางชิงกว่ากันไม่รู้กี่เท่า
ส่วนคนที่นอนอยู่บนพื้นนั่น จะตีจนตายก็ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว
อ้อ จริงสิ!