“มื้อเที่ยงกินอะไรง่าย ๆ กันไหม อยากกินก๋วยเตี๋ยวหรือข้าว?” หลี่ฉางชิงเดินไปที่เตา “ซื้อทั้งข้าวสารกับแป้งมาแล้ว แถมยังซื้อไข่มาด้วย”
“ข้าวผัดไข่! ไม่ได้กินมานานแล้ว!” หัวไช่ไม่เกรงใจสักนิด ตอนนี้หลี่ฉางชิงเป็นเศรษฐี จะไม่รีดไถก็เสียของ
ที่จริง คนชนบทมักไม่ค่อยยอมกินไข่ ไข่ฟองหนึ่งราคาประมาณ 1 เหมา
ไก่ที่เลี้ยงไว้เองออกไข่มา ก็มักเก็บไว้ขายเอาเงินมาจุนเจือครอบครัว
คนที่ซื้อไข่มากินอย่างหลี่ฉางชิงนับว่าเป็นพฤติกรรมของคนรวยเลยทีเดียว
“ได้ มีใครอยากกินก๋วยเตี๋ยวไหม?” หลี่ฉางชิงถามอีกครั้ง
เจ้าลิงส่ายหน้า “งั้นกินข้าวผัดไข่เถอะ หุงข้าวแล้วยังต้องต้มเส้นอีก ยุ่งยากเปล่า ๆ”
หลี่ฉางชิงหันไปมองเจียงฉู่เหยา เธอยืนอยู่ข้างเขาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู “นายทำอะไรก็อร่อยทั้งนั้น!”
“งั้นทำข้าวผัดไข่แล้วกัน!”
หลี่ฉางชิงเริ่มก่อไฟหุงข้าว ส่วนหัวไช่ก็ยืนเรียนรู้อย่างว่าง่ายอยู่ข้าง ๆ
ถ้าอยากได้งานในโรงอาหารของสำนักงานตำรวจ ก็ต้องขยันเรียนรู้ด้วยตัวเอง!
ส่วนเจ้าลิงถือผงกำมะถันไปโรยเป็นวงรอบลานโล่งด้านนอกเรือนไม้ไผ่
ของกินในเรือนไม้ไผ่ของหลี่ฉางชิงมีเยอะ ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และของอื่น ๆ เลยล่อหนูได้ง่าย
ตรงนี้อยู่ปากเขา ผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่าน เรือนไม้ไผ่ยังเป็นที่ร่มขนาดใหญ่ พวกงู แมลง และหนูจึงชอบเข้ามาหลบซ่อน
หลี่ฉางชิงเลยซื้อผงกำมะถันกลับมาโรยไว้ไม่น้อย จะได้ไม่ต้องลืมตาตื่นมาเจอปลาไหลนาลายเหมือนรอยสักจ้องตากันพอดี