หลี่ฉางชิงรีบดึงเจียงฉู่เหยาเดินตามไป ทิ้งหัวไช่ไว้ข้างหลังให้ค่อย ๆ เดินตามมา
จุดที่เจ้าลิงอยู่แม้จะไม่ไกล แต่ก็พ้นแนวป่าทึบออกมาแล้ว!
บริเวณนี้อยู่ใกล้ยอดเขา ทว่ามีต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่ไม่มาก มีพุ่มไม้เตี้ยแผ่เป็นบริเวณกว้าง ข้าง ๆ มีต้นปอสาหรือต้นไซเปรสขึ้นประปรายไม่กี่ต้น
แต่ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรก็กลับเป็นป่าทึบอีกครั้ง
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ตรงหน้ามีพุ่มราสป์เบอร์รีดำขนาดใหญ่ทอดยาวขวางอยู่ สูงกว่าคน ยาวเจ็ดแปดเมตร กว้างสองสามเมตร ระหว่างใบสีเขียวเข้มดกทึบมีผลราสป์เบอร์รีดำเรียงแน่นเป็นพวง ๆ!
ผลพวงแบบนี้ไม่เหมือนองุ่น ตรงปลายกิ่งหนึ่งจะแตกเป็นกิ่งเล็ก ๆ หลายกิ่ง แต่ละกิ่งมีผลราสป์เบอร์รีดำอยู่หนึ่งลูก
แค่มองเผิน ๆ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มเก็บ ความสุขจากการเห็นผลไม้ดกเต็มต้นและความรู้สึกเหมือนกำลังจะได้เก็บเกี่ยวก็พลันผุดขึ้นในใจ!
“โห! แทบไม่มีลูกสีเหลืองกับสีแดงเลย!” หลี่ฉางชิงเองก็ไม่ได้เห็นราสป์เบอร์รีดำเยอะขนาดนี้มานานแล้ว!
ถ้าเป็นช่วงเดือนหกหรือเดือนเจ็ด ราสป์เบอร์รีดำพวกนี้คงมีสีสันหลากหลาย!
เพราะสุกไม่พร้อมกัน มองไปจึงเห็นทั้งสีเหลืองอ่อน สีแดงเข้ม และสีดำ
แต่ตอนนี้แทบทั้งหมดเป็นสีดำ! พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็สุกเต็มที่จริง ๆ!
“ฉันลองชิมแล้ว บางลูกสุกเกินไปจนมีกลิ่นเหล้า” เจ้าลิงพูดพลางจุ๊บปาก นึกถึงราสป์เบอร์รีดำสองสามลูกที่เพิ่งกินไป
“อืม ช่วยไม่ได้ มาช้าไปหน่อย กินสด ๆ ก็ได้ไม่เยอะอยู่แล้ว เก็บกลับไปหมักเหล้าก็ได้! เหล้าผลไม้ที่หมักจากพวกนี้ต้องรสเข้มข้นแน่”