“จะเกรงใจทำไม เป็นหน้าที่อยู่แล้ว” ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะพลางมองครอบครัวของหัวไช่ที่อยู่ตรงนั้นอีกครั้ง “เอาละ เห็นพวกนายยังมีธุระกันอยู่ ฉันกลับก่อนนะ ถ้าจะซ่อมบ้านก็เรียกแล้วกัน จะให้เมียฉันมาช่วยผสมปูน”
หลังผู้ใหญ่บ้านกลับไป พ่อของหัวไช่ หรือก็คือลุงชุย ก็ยิ้มเดินเข้ามา เขาไม่อ้อมค้อม
“ฉางชิง เรื่องงานในโรงอาหารของสำนักงานตำรวจที่นายพูดถึงนี่ จริงหรือเปล่า?”
ตอนแรกลุงชุยไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้ ในสายตาเขา ครอบครัวของอารองหลี่มีฐานะธรรมดา
ก่อนที่ตระกูลหลี่จะแยกบ้าน ตอนที่ผู้เฒ่าหลี่ผู้เป็นปู่ยังไม่เสีย ฐานะทางบ้านยังพอใช้ได้
สมัยนั้นผู้เฒ่าหลี่เป็นหมอจีนเก่าที่มีชื่อในละแวกนี้ ที่บ้านยังมีที่นาอยู่ไม่น้อย
อีกทั้งอารองหลี่ก็เอาการเอางาน พอปลดประจำการกลับมา ทางการก็ให้ความช่วยเหลืออยู่บ้าง ตอนนั้นคนในหมู่บ้านต่างพากันอิจฉาครอบครัวหลี่
แต่หลังแยกบ้าน ทรัพย์สินส่วนใหญ่ถูกบ้านพี่ใหญ่หลี่เอาไป แถมต่อมายังหาเรื่องครอบครัวอารองหลี่อยู่ตลอด
ฐานะของครอบครัวอารองหลี่จึงตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว!
งานในโรงอาหารของสำนักงานตำรวจฟังดูไม่สมจริงอยู่แล้ว ต่อให้เป็นเรื่องจริง เขาก็ไม่คิดว่าหลี่ฉางชิงจะยกงานให้
แน่นอนว่า หลังจากหลี่ฉางตงก่อเรื่องเมื่อครู่ เขาก็รู้สึกว่าหลี่ฉางชิงมีอนาคตขึ้นมาก แต่เรื่องงานนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
หลี่ฉางชิงไม่ได้ตอบรับอย่างแน่ชัด “น้าชายของเหยาเหยาคิดว่าฝีมือทำอาหารของผมพอใช้ได้ เลยอยากให้ผมไปทำ แต่ผมไม่ชอบงานที่มีกฎเกณฑ์จุกจิก” เขาเหลือบมองพ่อ พ่อของเขายืนเอามือไพล่หลังไม่พูดอะไร จึงพูดต่อ “ผมคิดว่าถ้าหัวไช่เรียนฝีมือผมได้ แล้วน้าชายของเหยาเหยายอมรับ ก็น่าจะไม่มีปัญหา แต่ผมรับประกันไม่ได้เต็มปากว่าเรื่องนี้จะสำเร็จแน่นอน”