ตำรวจที่ชื่อเสี่ยวตงถือสมุดเล่มเล็กวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ก่อนจะยกมืออีกข้างเกาหัว
“จิ๊!” หลิวข่ายเซวียนถลึงตามองเขา “พูดสิ!”
เสี่ยวตงยื่นสมุดในมือให้ทันที “หัวหน้าหลิว ดูเองเลยครับ”
หัวหน้าหลิวรับสมุดมาอย่างหงุดหงิด แล้วเปิดอ่าน
คำตอบทั้งหมดนี้ได้มาจากการที่ตำรวจคนอื่น ๆ ไปสอบถามชาวบ้านเมื่อครู่นี้
หลี่ฉางชิงกับเจียงฉู่เหยาสบตากัน ทั้งคู่ตื่นเต้นจนประหม่า จะมีเรื่องหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับว่าชาวบ้านจะให้การอย่างไร!
ถ้าพูดความจริง เรื่องนี้คงจัดการยากแน่
ตอนวู่วามลงมือมันสะใจ แต่พอต้องขึ้นศาลก็ใจหวิวขึ้นมาเลย!
ทว่าภายใต้สายตาของทั้งคู่ สีหน้าของหลิวข่ายเซวียนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด อ่านไปได้สักพักก็เงยหน้ามองชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่รอบ ๆ
สุดท้ายเขาก็ปิดสมุด แล้วหันมองหลี่ฉางชิงกับเจียงฉู่เหยา “แค่ก ๆ! ที่แท้พวกเธอต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย!”
หลิวข่ายเซวียนแอบคิดในใจว่า ให้ตายเถอะ
คนที่ไปสอบถามมา ไม่มีใครเข้าข้างหลี่ฉางตงเลยสักคน ทุกคนพูดแต่เรื่องเลวร้ายที่ตระกูลหลี่ทำไว้
สรุปคือชาวบ้านต่างรู้ใจกันดี ผลัดกันพูดคนละคำสองคำ จนปั้นหลี่ฉางตงให้กลายเป็นนักเลงประจำหมู่บ้านตัวเอ้!
วันนี้หลี่ฉางตงก็เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน ชาวบ้านดี ๆ ถูกบีบให้ป้องกันตัว ส่วนหลี่ฉางตงกลับได้ไม่คุ้มเสีย
พยานที่อยู่ในเหตุการณ์ทุกคนพูดแบบนี้ทั้งนั้น
ถ้าอย่างนั้น เรื่องนี้ก็จัดการง่ายแล้ว
หลี่ฉางชิงกับเจียงฉู่เหยาเอียงหัวพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “เอ๊ะ?”
ถ้าพูดกันตามจริง พวกเขาก็ถือเป็นผู้เสียหายในระดับหนึ่ง