พอมาถึงอำเภอ หลี่ฉางชิงก็ไปส่งเจียงฉู่เหยาที่ชุมชนก่อน จากนั้นค่อยเอากระต่ายป่ากับนกเขาลายไปขายที่โรงแรมห่านทองคำ ได้เงินมา 60 กว่าหยวน
แล้วเขาก็ไปซื้อนาฬิกาดิจิทัลเรือนใหม่มาสองเรือน ก่อนจะไปรับเธอที่ชุมชน
ที่เรียกว่าชุมชน จริง ๆ แล้วเป็นลานกว้างที่มีตึกพักของหน่วยงานอยู่สองหลังเท่านั้น เพียงแต่หลี่ฉางชิงเคยชินกับการเรียกที่นี่ว่าชุมชน
ก็เขาเคยเป็นยามชุมชนอยู่ตั้งนานในชาติที่แล้ว เรียกว่าชุมชนแล้วรู้สึกคุ้นเคยดี!
ตอนเขาไปถึงหน้าทางเข้าชุมชน เจียงฉู่เหยาก็ถือของยืนรออยู่แล้ว
เธอสวมกระโปรงลายดอกยาวคลุมเข่า บนศีรษะมีหมวกกันแดดสีชมพูสลับขาวสะอาดตา สะพายกระเป๋าใบเล็กไว้บนไหล่ด้วย
แรก ๆ หลี่ฉางชิงแทบจำเธอไม่ได้ ลุคนี้เหมือนสาวเมืองใหญ่จากเซี่ยงไฮ้ชัด ๆ ทั้งทันสมัย ดูนำแฟชั่น แถมยังสวยมาก
ด้วยบุคลิกที่โดดเด่น หลี่ฉางชิงจึงมองอยู่ไกล ๆ ตั้งนานกว่าจะมั่นใจว่าเป็นเจียงฉู่เหยา
พอเดินเข้าไปใกล้ ก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากสบู่กับแชมพู
พอเห็นหลี่ฉางชิงเดินเข้ามา เจียงฉู่เหยาก็จับกระโปรงหมุนตัวอยู่กับที่หนึ่งรอบ ก่อนถามยิ้ม ๆ ว่า “เป็นไง สวยไหม?”
“สวยอยู่แล้ว!” หลี่ฉางชิงชมจากใจจริง แล้วก้มมองตัวเอง เสื้อยางสีเขียว กางเกงขาสั้น เสื้อแขนสั้น แถมยังถือถุงกระสอบ ยืนข้างเจียงฉู่เหยาแล้วดูเหมือนมาจากคนละโลกกันเลย
เจียงฉู่เหยายิ้มจนตาหยี พอเห็นหลี่ฉางชิงก้มสำรวจตัวเอง เธอก็เดินเข้าไปคล้องแขนเขาทันทีโดยไม่ลังเล “เอาน่า! แรงงานผู้ยิ่งใหญ่! อย่ามัวแต่มองเลย!”