เมื่อเห็นทุกคนกลับไปกันหมดแล้ว หลี่ฉางชิงก็ยังอุตส่าห์วิ่งไปที่ริมแม่น้ำ เก็บกระโปรงของเจียงฉู่เหยาขึ้นมา แล้วซักขยี้ในน้ำท่ามกลางความมืดจนโคลนและคราบสกปรกหลุดออก ก่อนจะกลับไปที่เรือนไม้ไผ่
เขานำกระโปรงไปพาดไว้บนเก้าอี้เอนด้านนอก แล้วค่อยเดินมาที่ประตู
เขาค่อย ๆ เปิดประตูอย่างระมัดระวัง เห็นร่างของเจียงฉู่เหยานอนตะแคงอยู่ในมุ้งมืด ๆ พอมองเห็นราง ๆ ดูเหมือนเธอจะหลับไปจริง ๆ
เขาปิดประตูเบา ๆ แล้วลงไปชั้นล่าง จากมุมห้องเขาหอบฟางกองใหญ่ที่วางไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา พร้อมหยิบยาจุดกันยุงที่ซื้อมาออกมาด้วย จากนั้นจึงออกจากห้อง ใช้ส้นเท้าดันประตูปิดแล้วค่อยขึ้นไปชั้นบน
เขาเปิดประตูอีกครั้ง ปูฟางลงบนพื้น แล้วจุดยากันยุงด้วยไม้ขีดตรงมุมห้อง โดยไม่รอให้ควันออกฤทธิ์ เขาก็รีบเอนตัวลงนอนทันที
วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย พอได้ผ่อนคลาย ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นน้ำ
“อืม...” หลี่ฉางชิงค่อย ๆ ลืมตา รู้สึกเหมือนมีของหนักทับอยู่บนอก เขาทำหน้าเหวอเหมือนเพิ่งตื่นขึ้นมาแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว
แล้วก็เห็นเจียงฉู่เหยานอนคว่ำอยู่ข้างตัว แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนตัวเขา
ขาข้างหนึ่งพาดทับขาทั้งสองข้างของหลี่ฉางชิง ส่วนศีรษะก็ซบอยู่บนอกเขา พันติดเขาไว้เหมือนปลาหมึกยักษ์
หลี่ฉางชิงลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าด้านข้างของเจียงฉู่เหยา มุมปากเธอยังมีน้ำลายไหลลงมาเปื้อนเสื้อเขาจนเป็นคราบชื้นดวงใหญ่