หลิวข่ายเซวียนหันไปมองหลี่ฉางชิงอีกครั้ง “คราวนี้พวกนายสร้างผลงานชิ้นใหญ่เลยนะ! อีกไม่กี่วันนี้ทางอำเภอน่าจะเรียกพวกนายไป อย่าเพิ่งไปไหนล่ะ!”
“หา?” หลี่ฉางชิงชะงักไปทันที “แต่วันนี้พวกเราจะเข้าเมืองเอกแล้วนะครับ อย่างเร็วที่สุดก็ต้องกลับมามะรืนนี้”
นั่งรถไฟไปก็ใช้เวลาสี่ถึงห้าชั่วโมง ขากลับก็อีกสี่ถึงห้าชั่วโมง
ถ้าออกเดินทางพรุ่งนี้ก็ไปไม่ทันตอนเริ่มงานเลี้ยง ส่วนถ้ากลับวันเดียวกันก็คงดึกมาก
ยังไงก็ต้องรอถึงมะรืนกว่าจะกลับมาได้ แถมคงกลับมาถึงตอนบ่าย
“จิ๊!” หลิวข่ายเซวียนถามอย่างไม่เข้าใจ “อยู่ดี ๆ จะเข้าเมืองเอกไปทำไม?”
หลี่ฉางชิงชี้กระสอบป่านที่วางอยู่บนพื้น ก่อนตอบอย่างเป็นเรื่องเป็นราวว่า “ไปทำธุรกิจหาเงินไงครับ ไม่งั้นจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ล่ะ”
หลิวข่ายเซวียนถึงกับพูดไม่ออก จึงหันไปมองเจียงฉู่เหยา เธอโพล่งขึ้นมาทันทีว่า “จริงค่ะ! ไปทำธุรกิจ!” พูดจบยังพยักหน้าอย่างจริงจังอีกด้วย
“ในกระสอบใส่อะไรไว้?” เห็นท่าทางของทั้งคู่แล้วเขาก็อดสงสัยไม่ได้ จึงลุกเดินไปหากระสอบใบนั้น
“เห็ดครับ” หลี่ฉางชิงยักไหล่ แล้วยกกระสอบขึ้นชั่งน้ำหนักในมือ
“เห็ด? ขายในอำเภอไม่ได้หรือไง ถึงต้องถ่อไปขายถึงเมืองเอก?”
“โธ่ หัวหน้าหลิว เชื่อผมเถอะ ผมเองก็อยากขายมันในอำเภอมากกว่าคุณอีก” หลี่ฉางชิงวางกระสอบลง “หลัก ๆ คือคราวนี้ไปกินเลี้ยงด้วยครับ ก่อนหน้านี้ผมรู้จักเถ้าแก่คนหนึ่ง พ่อเขาอายุครบ 70 ปี เลยเชิญผมไปงาน”