พ่อหลี่นิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าหลี่ฉางชิงบ้าไปแล้ว หรือเป็นตัวเองที่ฟังผิด
ทุกปีเขาก็เห็นอยู่บ่อย ๆ พูดให้ชัดคือช่วงเดือนสามเดือนสี่ของทุกปี เวลาเข้าป่าไปตัดฟืนก็มักเจอเห็ดดอกนี้ ก้านสีขาว หมวกสีน้ำตาลเหลือง ทุกคนต่างรู้ว่าเป็นเห็ดมีพิษ กินไม่ได้ แล้วมันจะขายได้ตั้งห้าหกร้อยเชียวเหรอ?
“จิ๊! โธ่เอ๊ย! ตื่นเต้นอะไรนักหนา!” หลี่ฉางชิงเห็นพ่อมีท่าทีแบบนั้นก็รีบโบกมือเป็นสัญญาณให้เบาเสียงลง “นั่นเป็นราคารับซื้อจากต่างประเทศ พ่อค้าคนกลางในประเทศรับไปขายต่อให้คนต่างชาติถึงจะได้ราคานี้ ถ้าพ่อค้ารับซื้อจากฉัน ราคาก็ไม่สูงขนาดนั้นหรอก!”
“จริงเหรอ! ทุกปีพอเข้าฤดูใบไม้ผลิ บนเขาก็มีเต็มไปหมดเลยนะ!” พ่อหลี่รู้สึกเหมือนความเชื่อเดิม ๆ พังทลาย ถ้าของสิ่งนี้มีค่าขนาดนั้น เมื่อก่อนเขาพลาดอะไรไปบ้างกัน?
“อืม ปกติช่วงเดือนสามเดือนสี่เป็นฤดูที่เห็ดงอก แต่ถ้าฤดูใบไม้ร่วงฝนตก บางครั้งก็มีเหมือนกัน” หลี่ฉางชิงพูดพลางผูกปากกระสอบป่าน เพื่อกันไม่ให้ไอน้ำเข้าไปมากจนทำให้คุณภาพเสีย
พ่อหลี่ยังไม่ค่อยเชื่อนัก แต่พอนึกถึงเต่ากระดองนิ่มที่ไอ้ลูกชายคนนี้ขายได้ตั้ง 8,800 หยวน ก็อดคาดหวังไม่ได้ “แล้วแกจะไปเมืองหลวงมณฑล ซื้อตั๋วหรือยัง? มีเงินซื้อตั๋วหรือเปล่า?”
หลี่ฉางชิงมองพ่อแล้วรู้สึกว่าพ่อดูตื่นเต้นยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก ถึงสีหน้าจะเหมือนสงสัย แต่กลับให้ความรู้สึกว่าคาดหวังอยู่มาก
“วันนี้ขายปลาไหลนาได้เงินมาแปดสิบกว่าหยวน พอใช้แล้ว เอาเงินติดตัวไปเยอะก็ไม่ปลอดภัย”
“แกจับปลาไหลนาได้เท่าไหร่ ราคามันขึ้นแล้วเหรอ?” พ่อหลี่รู้สึกเหลือเชื่ออีกครั้ง ปลาไหลนาราคาชั่งละสองสามหยวน บางครั้งออกไปจับทั้งคืน ได้มาสิบกว่าชั่ง ขายได้ยี่สิบสามสิบหยวนก็นับว่าเก็บเกี่ยวได้ดีแล้ว!