ทั้งสี่คนกลับถึงบ้านก็รีบหาที่นั่งพักทันที
อยู่บนเขามาตลอดบ่าย แถมทางเขาก็เดินยาก เดินทีหนึ่งกินเวลาหลายชั่วโมง ตอนนี้ขาแทบไม่มีแรงแล้ว
เจียงฉู่เหยาก้มลงบีบน่องตัวเอง สีหน้ามีแววเจ็บปวดเล็กน้อย
หลี่ฉางชิงพักได้ไม่นานก็ลุกขึ้นเตรียมทำอาหาร เขายังต้องรีบส่งเจียงฉู่เหยากลับบ้านด้วย เพราะเริ่มดึกแล้ว
“เดี๋ยวพวกนายสองคน ใครเอามันเทศไปล้างที่ริมแม่น้ำให้สะอาดที ฉันจะไปทำเต้าหู้เซียนแล้ว” หลี่ฉางชิงหันไปมองเจ้าลิงกับหัวไช่
เจ้าลิงกำลังจะรับปาก แต่หัวไช่กลับเสนอตัวขึ้นมาเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เดี๋ยวฉันไปเอง”
“โห! เชื่อฟังอาจารย์ขนาดนี้เลยเหรอ!” เจ้าลิงหัวเราะมองเขา พลางแซว
ต้องรู้ก่อนว่าปกติหัวไช่ไม่เคยอาสาทำงานแบบนี้ เขายึดคติว่านั่งได้ก็ไม่ยืน นอนได้ก็ไม่นั่ง เป้าหมายเดียวคือได้กิน
“ชิ นายรู้อะไรบ้าง!” หัวไช่ไม่ถือสาเขา แถมยังไม่ได้นั่งพักต่อ แต่ลุกขึ้นไปหยิบกระบุงใส่ของทันที
เขาหักมันเทศเป็นหลายท่อน ใส่ลงในกระบุง แล้วรีบเดินไปทางริมแม่น้ำ
หลี่ฉางชิงหยิบใบต้นนกเขาลายออกจากตะกร้าสะพายหลัง ใส่ลงในกะละมัง จากนั้นก็พูดว่า “เจ้าลิง ไปหาบน้ำจากในหมู่บ้านมาถังหนึ่ง”
“ได้” เจ้าลิงรับคำแล้วเดินเข้าไปชั้นล่างของเรือนไม้ไผ่ หยิบถังน้ำกับคานหาบ ก่อนมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้าน
หลี่ฉางชิงเดินไปหาเจียงฉู่เหยา เห็นเธอบีบขาตัวเองไม่หยุด จึงถามว่า “เหนื่อยมากไหม พรุ่งนี้อยากพักอยู่บ้านหรือเปล่า?”