พอหัวไช่กับเจ้าลิงกลับมา หลี่ฉางชิงก็ยังเลือกทำกับข้าวต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เจ้าลิงวางคานหาบกับถังน้ำลง แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะลดเสียงถามว่า “เอ๊ะ? เจียงฉู่เหยาไปไหนแล้ว? กลับไปแล้วเหรอ?”
หัวไช่เองก็เพิ่งสังเกตว่าเจียงฉู่เหยาไม่อยู่ จึงขยับเข้ามาหาหลี่ฉางชิง “กลับไปจริงเหรอ?”
หลี่ฉางชิงชี้ไปยังชั้นสองของเรือนหลัก “เธอบอกว่าเหนื่อยมาก เลยขึ้นไปพักแล้ว”
พอได้ยินแบบนั้น เจ้าลิงก็เม้มปาก ก่อนหาม้านั่งมานั่งพักต่อ
หัวไช่ยักไหล่ ไม่ถามเรื่องนี้อีก
จะว่าไม่ชอบเจียงฉู่เหยาก็ไม่ใช่ แค่พอมีเธออยู่ พวกเขาก็ทำตัวไม่ถูก กลัวว่าจะไปทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ
หลี่ฉางชิงเองก็ขี้เกียจสนใจสองคนนั้น ทำกับข้าวสำคัญกว่า ทำงานมาทั้งบ่าย หิวจริง ๆ แล้ว
เขาเทใบไม้นกเขาลายทั้งหมดลงในกะละมัง แล้ววางมีดทำครัวกับเขียงลงไปด้วย จากนั้นก็ย่อตัวลงสับใบไม้อย่างแรง
ตามปกติแล้วต้องใช้ครกหินตำให้ละเอียด
แต่ครกที่ใช้ตำกระเทียบนั่นเล็กเกินไป ถ้ามีใบไม้มากขนาดนี้ ไม่รู้จะต้องทำถึงเมื่อไร
สับเอาน่าจะเร็วกว่า แค่ต้องใช้เวลาหน่อยกว่าจะสับให้ละเอียดมาก ๆ
หัวไช่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ “สับให้เละเหรอ?”
“อืม ต้องสับให้เละแล้วคั้นเอาน้ำข้างในออกมา จากนั้นเติมน้ำที่ผสมขี้เถ้าไม้ลงไปหน่อย คล้าย ๆ กับทำเต้าหู้เลย” หลี่ฉางชิงก้มหน้าอธิบาย แต่แล้วก็เงยหน้าขึ้นทันที “พูดถึงขี้เถ้าไม้แล้ว ไปเผาขี้เถ้ามาหน่อย เติมน้ำแช่ไว้ จะได้ปล่อยให้ตกตะกอนจนใสเร็ว ๆ”
หัวไช่พยักหน้า “ได้ เดี๋ยวเผาเลย”