ตำรวจรถไฟขึ้นมา ขวางทางหนีของทั้งสองคนไว้
คนหนึ่งมองชายคนนั้นแล้วถามว่า “นี่ลูกของคุณเหรอ?”
เด็กยังคงหลับสนิท สีหน้าสงบจนดูแทบไม่เหมือนคนมีชีวิต
ชายคนนั้นลุกขึ้นยืน ยิ้มประจบเต็มหน้า “ใช่ครับ กว่าจะกล่อมให้นอนหลับได้ก็ใช้เวลาตั้งนาน มีอะไรหรือครับ?”
ตำรวจรถไฟไม่ตอบเขา “ขอดูเอกสารหน่อย”
ชายคนนั้นรีบคลำตัว ก่อนจะหยิบเอกสารออกมา ตำรวจรับไปดูแวบหนึ่ง แล้วหันไปถามหญิงคนนั้น “แล้วของคุณล่ะ?”
หญิงคนนั้นฝืนยิ้ม “คุณตำรวจคะ ฉันอุ้มเด็กอยู่ ไม่ค่อยสะดวก คุณดูสิ...”
“ให้สามีคุณอุ้มไว้ก็ได้” ตำรวจรถไฟไม่เปิดโอกาสให้บ่ายเบี่ยง
หลี่ฉางชิงยืนดูอยู่ข้าง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเหตุการณ์ลักพาตัวเด็กกับตาตัวเอง ในเมื่อได้มาอยู่แถวหน้าแบบนี้แล้ว แน่นอนว่าเขาต้องเก็บทุกรายละเอียด
ผู้โดยสารรอบ ๆ หลายคนลุกขึ้นยืน สายตาพากันจับจ้องมาทางนี้
ทุกคนกระซิบกระซาบกัน
“เกิดอะไรขึ้น จับคนร้ายเหรอ?”
“ไม่ใช่มั้ง แค่ตรวจตั๋วตามปกติหรือเปล่า?”
“พูดอะไรน่ะ คุณตำรวจยังถามเลยว่าเด็กเป็นลูกพวกเขาหรือเปล่า ฉันว่าน่าจะกำลังตามจับพวกค้าคน!”
“จับพวกค้าคนเหรอ? สองคนนั้นเป็นพวกค้ามนุษย์หรือไง?”
“คิดดูแล้วก็เหมือนนะ! อายุสามสิบกว่าแล้ว แต่เด็กยังเล็กขนาดนั้น ต้องไปขโมยมาจากไหนสักแห่งแน่ ๆ!”
เมื่อได้ยินเสียงคนรอบข้างพูดคุย หญิงคนนั้นก็มีสีหน้าลำบากใจ แต่ชายคนนั้นตอบสนองได้รวดเร็ว เขาอุ้มเด็กเข้ามาไว้ในอ้อมแขน “ต้องให้ความร่วมมือกับคุณตำรวจ เขาขอให้เอามาก็เอามาสิ”