เดิมทีหลี่ฉางชิงยังคิดจะปลอบเธอสักหน่อย แต่พอเห็นดวงตาใสซื่อของเธอกะพริบปริบ ๆ เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที
เดี๋ยวก่อนสิ!
น้าชายของเธอเป็นถึงผู้อำนวยการสถานีตำรวจ แถมเธอยังเคยเรียนรู้อะไรหลายอย่างจากหัวหน้าหน่วยตำรวจ ทั้งวิชาต่อสู้ด้วยมือเปล่าและทักษะของหน่วยลาดตระเวน เรื่องความรู้พื้นฐานทางกฎหมายก็ย่อมมีติดตัวอยู่บ้าง
แล้วเธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าสถานการณ์แบบนี้จะทำให้ตัวเองถูกจับหรือเปล่า
หลี่ฉางชิงเอียงคอถาม “เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”
เจียงฉู่เหยากะพริบตาอีกครั้ง ทำหน้าใสซื่อ แต่แววตากลับมีร่องรอยตื่นตระหนกวูบผ่าน “หืม? ไม่รู้สิ”
จู่ ๆ หลี่ฉางชิงก็รู้สึกว่ายัยคนนี้ชักจะมีด้านมืดซ่อนอยู่เหมือนกัน
ไม่ใช่แค่นิสัยสาวยันเดเระ แต่ยังเป็นคนที่จงใจทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้เขาปลอบใจด้วย
อย่างตอนนี้ เธอแค่อยากให้เขาพูดปลอบสักประโยค แต่กลับจงใจถามคำถามที่ตัวเองรู้อยู่แล้วว่าคำตอบคืออะไร
“วางใจเถอะ ไม่โดนจับหรอก เธอทำความดีช่วยคนแบบนี้ สมควรได้รับคำชมด้วยซ้ำ!” หลี่ฉางชิงจะทำอะไรได้ ก็ต้องตามใจเธอไปนั่นแหละ
เจียงฉู่เหยาพอได้ยินก็หรี่ตายิ้มจริง ๆ มือยังแสร้งทำเป็นตบอกตัวเองเบา ๆ “งั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว”
พอดีกับที่ชายถือมีดถูกควบคุมตัวไว้ได้ด้วยความช่วยเหลือจากผู้โดยสารใจดี ส่วนผู้หญิงที่เป็นพวกเดียวกันซึ่งอยู่ข้าง ๆ ก็ถูกจับไว้เช่นกัน
แต่สถานการณ์ในตู้โดยสารกลับไม่ค่อยสู้ดีนัก