พี่สาวคนนั้นสวมเสื้อลายดอกไม้เล็ก ๆ ในอ้อมแขนมีเด็กที่หลับสนิทอยู่
พอได้ยินหลี่ฉางชิงทัก เธอก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มทักทายอย่างกระตือรือร้น “ใช่จ้ะ ผู้ใหญ่ที่บ้านก็ยุ่งกันหมด จะทิ้งเด็กไว้ที่บ้านได้ยังไงล่ะ”
“จิ๊!” พี่ชายหัวเกรียนผิวคล้ำที่นั่งข้างเธอมองค้อนทันที “พูดให้น้อยหน่อย เด็กเพิ่งหลับได้แท้ ๆ!”
พูดจบเขาก็หันมามองหลี่ฉางชิงอย่างเก้อเขิน “ขอโทษนะน้องชาย เด็กกำลังหลับอยู่ เลยคุยกันมากไม่ได้”
หลี่ฉางชิงยิ้มเจื่อน ๆ ตาม “ขอโทษที ๆ ดูฉันสิ ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเลย รบกวนแล้ว ๆ”
ภายนอกเขายิ้มอยู่ แต่หลี่ฉางชิงมั่นใจแล้วว่าคู่นี้มีพิรุธ รถไฟขบวนนี้มุ่งหน้าไปเมืองหลวงของมณฑล ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอ ส่วนถ้าจะไปกว่างตงกับกว่างซี ก็ควรขึ้นรถไฟจากเมืองหลวงของมณฑล มุ่งไปทางตะวันออก ผ่านเมืองซานเฉิงต่างหาก
เวลาคุยกับคนที่กำลังประหม่า ถ้าชวนคุยเรื่องทั่ว ๆ ไป อีกฝ่ายมักหลุดพูดคล้อยตามออกมาเพื่อกลบเกลื่อน
หลี่ฉางชิงถามว่าพวกเขาจะไปทำงานที่กว่างตงกับกว่างซีหรือเปล่า แล้วพูดถึงเด็กขึ้นมา พี่สาวคนนั้นก็รับคำต่อทันทีโดยไม่รู้ตัว พยายามกลบเกลื่อนเรื่องเด็ก จนลืมไปว่าจุดหมายของพวกเขาคือกว่างตงกับกว่างซีหรือเปล่า
นี่เป็นเทคนิคที่ผู้สอนสอนเขาตอนอบรมเรื่องการป้องกันการลักพาตัวเด็กในชาติก่อน
การคุยแบบนี้ไม่ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่วันนี้เขากลับล่อให้อีกฝ่ายหลุดปากได้ในประโยคเดียว