“ถุย! พูดบ้าอะไรของแก!” หลี่ฉางชิงได้ยินแล้วเลือดลมพลุ่งพล่าน ชี้หน้าหลี่เต๋อหมินแล้วด่ากราดทันที!
“ไอ้แก่ใกล้ตายสารเลว! จิตสำนึกโดนหมากินไปแล้วหรือไง! อ้อมค้อมมาตั้งนาน สุดท้ายก็ยังจ้องจะเอาน้องสาวฉัน! ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้าง!”
แต่ชายสองคนในเครื่องแบบตำรวจก้าวเข้ามากดตัวเขาไว้ หลี่ฉางชิงพยายามดิ้นสุดแรง แต่ก็ไร้ประโยชน์
ตอนแรกหลี่เต๋อหมินได้ยินตัวเองถูกด่าก็โมโหอยู่ไม่น้อย แต่พอเห็นหลี่ฉางชิงถูกทั้งสองคนจับไว้จนขยับไม่ได้ เขาก็ชี้หน้าแล้วด่าว่า “ไอ้สารเลว! ผู้ใหญ่คุยกัน แกมีสิทธิ์อะไรมาแทรก! แกไม่ได้อยากเจอตำรวจหรือไง? ตำรวจก็มาแล้ว แล้วแกจะทำอะไรได้?”
พอเห็นภาพนั้น เจ้าลิงกับหัวไช่ก็คิดจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่กลับถูกคนในครอบครัวของตัวเองจับไว้แน่น
“เข้าไปก็ไม่มีประโยชน์ นั่นตำรวจนะ!”
คนในครอบครัวต่างพากันห้าม พวกเขาเองที่ยืนดูอยู่ก็โมโหกับภาพตรงหน้าไม่น้อย
นี่มันพฤติกรรมอันธพาลประจำหมู่บ้านชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
ถ้าไม่มีตำรวจอยู่ตรงนี้ จนชาวบ้านพากันโกรธแค้น พวกเขาคงเข้าไปช่วยรุมซ้อมครอบครัวของหลี่ใหญ่สักยกแล้ว
ทางด้านหลี่เต๋อหมินยังพูดไม่จบ เขาหันไปมองคุณปู่ “แน่นอนว่าในเมื่อเป็นสินเดิม ผมว่าไผ่ในป่านั่นพวกคุณก็ไม่ต้องเอาแล้ว ยกให้เป็นสินเดิมไปด้วยเลย จะได้ไม่ต้องมาทะเลาะกันทุกวันว่าป่าไผ่เป็นของพวกคุณด้วย”
คุณปู่โกรธจนหน้าแดง เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น “ป่าไผ่ยกให้แกได้ แต่หลานสาวฉันแต่งไม่ได้”