ผู้ใหญ่บ้านรีบเดินไปยังสำนักงานคณะกรรมการหมู่บ้าน ส่วนเลขาหมู่บ้านก็ก้าวไปขวางทางชายสามคนที่ปลอมเป็นตำรวจเงียบ ๆ
ในที่สุดเจ้าลิงกับหัวไช่ก็หลุดจากการรั้งของคนในบ้านได้ ทั้งคู่จึงเข้าไปล้อมชายสามคนที่แอบอ้างเป็นตำรวจไว้ด้วย
แต่บรรยากาศในที่เกิดเหตุกลับชวนอึดอัด ไม่มีใครกล้าพูด แม้แต่กระซิบคุยกันก็ยังไม่กล้า
ท่าทีและฝีมือที่เจียงฉู่เหยาแสดงออกมาทำให้ชาวบ้านที่อยู่ตรงนั้นหวาดกลัวกันหมด
บรรยากาศชวนให้รู้สึกว่าเธอเป็นพวกชอบความรุนแรง คล้ายตัวร้ายเลือดเย็นในหนังที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา ทำเอาไม่มีใครกล้าหาเรื่องเลย
ส่วนหลี่เต๋อหมินกับหลี่เย่าเฉิง หลังพวกที่ปลอมเป็นตำรวจพูดความจริงออกมา ก็ยืนเหม่ออยู่กับที่ด้วยสีหน้าราวกับหมาหมดสภาพ
ตอนนั้นเอง หลี่ถิงถิงสูดจมูกฟุดฟิด แล้วใช้นิ้วสะกิดหลี่ฉางชิงที่กำลังเหม่ออยู่เบา ๆ
หลี่ฉางชิงได้สติ หันไปมองหลี่ถิงถิง แล้วเห็นเธอบุ้ยปากไปทางเจียงฉู่เหยา
เขาถึงค่อยนึกขึ้นได้ จึงเดินเข้าไปหาเบา ๆ แล้วถามเสียงค่อยว่า “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เจียงฉู่เหยามองเขา แววตายังคงเย็นเยียบ แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นฉ่ำน้ำ บรรยากาศน่าหวาดหวั่นที่บอกว่าอย่าเข้ามาใกล้เมื่อครู่หายไปจนหมด
“ฉางชิง ฉันก่อเรื่องให้บ้านนายหรือเปล่า?” เจียงฉู่เหยามองหลี่ฉางชิงด้วยดวงตาชุ่มน้ำ ท่าทางน่าสงสารจับใจ
พอเห็นดวงตาเธอแดงขึ้นมาทันที ดูน่าเอ็นดูจนอดสงสารไม่ได้ หลี่ฉางชิงก็ยิ้มแล้วตอบว่า “เปล่าเลย! คนทั้งบ้านฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ ถ้าไม่ได้เธอ วันนี้บ้านฉันคงไม่รู้จะลงเอยยังไง”