สีหน้าของหลี่ฉางชิงเปลี่ยนไปทันที เจียงฉู่เหยาที่แอบมองเขาอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็พลอยหน้าขรึมลง หันไปมองทางต้นเสียง
ไม่ไกลนัก เจ้าลิงกับหัวไช่กำลังดูดหอยขมไปพลาง นินทาหลี่ฉางชิงกับเจียงฉู่เหยาไปพลาง พอเห็นเจียงฉู่เหยาหน้าตึง ทั้งคู่ก็สะดุ้งจนหนาววาบ
“ฉิบหาย! หน้าตาน่ากลัวชะมัด!” เจ้าลิงคายเปลือกหอยขมออกมา แล้วพึมพำเสียงเบา
พ่อของหลี่ฉางชิงรีบลุกขึ้นยืน มองไปทางคนที่กำลังเดินมา
หลี่เต๋อหมินกับหลี่เย่าเฉิงพาเจ้าหน้าที่ตำรวจสามคนเดินตรงมาทางนี้
เลขาหมู่บ้านกับผู้ใหญ่บ้านที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็ลุกขึ้น ทั้งคู่สบตากันก่อนเดินไปทางหลี่เต๋อหมิน
ชาวบ้านที่ยังไม่กลับกันหมดก็พากันชี้ไม้ชี้มือ มองดูเรื่องสนุก
“บ้านหลี่เหล่าใหญ่จะมาก็ไม่มา ดันมาเอาตอนงานเลี้ยงฉลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเขากินกันไปครึ่งงานแล้ว!”
“เฮ้อ! คิดว่าเขาตั้งใจหรือไง? วันนี้ฉันผ่านคลินิกบ้านเขาตอนออกไปทำงาน เห็นว่าเขาต้องอยู่เฝ้าคลินิกตอนกลางวัน เลยไปไหนไม่ได้ นี่ก็รอให้ถึงเวลาปิดร้านก่อนถึงมา”
“เลือกเวลาเก่งจริง ๆ ตั้งใจมาหาเรื่องกันวันนี้โดยเฉพาะเลย!”
“ฉันได้ยินมาว่าเมื่อคืนก็ไปโวยวายบ้านอารองหลี่แล้ว! หาว่าบ้านนั้นตัดไผ่ของตัวเอง แล้วบังคับให้ชี้แจง!”
“บ้านเขาไม่มีเหตุผลเองแท้ ๆ คนแก่บ้านนั้นแบ่งไว้เรียบร้อยแล้ว ป่าไผ่ก็แบ่งให้บ้านเขาไปตั้งครึ่งกว่า ยังไม่พอใจอีก ยังจะไปแย่งส่วนของคนอื่นเขาอีก”
“อย่าพูดเลย ที่นาบ้านโจวต้าหย่งติดกับบ้านเขา คันนากว้างตั้งครึ่งเมตรยังถูกบ้านหลี่เหล่าใหญ่ขุดจนเหลือแค่ห้าเซนติเมตร บ้านนั้นชินกับการเอาเปรียบคนอื่นแล้ว!”