ตอนนี้หลี่เต๋อหมินยอมสงบเสงี่ยมแล้ว ตำรวจห้าหกนายล้อมเขาไว้รอบด้าน เขาไม่กล้าทั้งลงมือและด่าทอ ความโอหังเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น
ส่วนหลี่เย่าเฉิงก็ก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะมองตำรวจเหล่านั้น
หลี่ฉางชิงมองทั้งสองคนด้วยสีหน้าเหยียดหยาม ช่างรังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่งจริง ๆ
ในฐานะตัวการที่จ้างคนมาสวมรอยเป็นตำรวจ ทั้งสองคนคงต้องติดคุกหลายปีแน่
หัวไช่กับเจ้าลิงพอตำรวจมาถึงก็เดินไปยืนห่าง ๆ อย่างรู้หน้าที่
ยุคนี้ไม่เหมือนอีกยี่สิบสามสิบปีข้างหน้า ผู้คนยังไม่ได้รู้สึกสนิทสนมกับตำรวจที่พบเห็นตามท้องถนนนัก
หัวหน้าสถานีตำรวจหันมามองหลี่ฉางชิง «คุณเป็นผู้เกี่ยวข้องใช่ไหม ชื่อหลี่ฉางชิงหรือเปล่า»
«ใช่ครับ คุณตำรวจ!» หลี่ฉางชิงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี «มีอะไรอยากถามก็ถามมาได้เลย ผมจะให้ความร่วมมือเต็มที่!»
ผู้ใหญ่บ้านยิ้มแล้วเสริมว่า «คุณตำรวจครับ ฉางชิงเป็นเด็กหนุ่มนิสัยดี เป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย! ผมเป็นพยานให้ได้ครับ!»
หัวหน้าสถานีตำรวจพยักหน้า ก่อนบอกผู้ใหญ่บ้านว่า «ไม่มีอะไรแล้ว คุณไปทำธุระของคุณเถอะ»
ผู้ใหญ่บ้านได้ยินแล้วก็คิดว่า นี่กำลังไล่เขากลับหรือไง?
แต่พอลองคิดดู ชายคนนี้เป็นลุงของเจียงฉู่เหยา ส่วนหลี่ฉางชิงก็ไม่ได้ก่อเรื่อง ต่อให้เขาอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่ต่างกัน
«ได้ครับ คุณตำรวจทำงานเถอะ มีอะไรก็เรียกผมได้!»
ผู้ใหญ่บ้านยิ้มกว้าง พลางโบกมือให้หัวหน้าสถานีตำรวจแล้วเดินจากไป
พอผู้ใหญ่บ้านไปแล้ว หัวหน้าสถานีตำรวจก็หันกลับมาจ้องหลี่ฉางชิง พลางมองสำรวจตั้งแต่หัวจดเท้า จนหลี่ฉางชิงเริ่มรู้สึกขนลุก