ตอนนี้เอง ในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ถึงความเป็นปรปักษ์จากกัวฉงหมิง!
เขาแทบอยากร้องไห้ ทั้งที่เจียงฉู่เหยาเป็นฝ่ายมาหาเองแท้ ๆ!
กัวฉงหมิงไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจมากนัก ไม่นานก็ปล่อยมือ แล้วกลับเข้าสู่โหมดทำงาน
“ได้ยินผู้ใหญ่บ้านบอกว่าปู่ของนายเป็นทั้งวีรบุรุษปราบโจรและวีรบุรุษต่อต้านญี่ปุ่นเหรอ?”
หลี่ฉางชิงกุมมือที่ถูกบิดกลับมา พลางนวดไปเรื่อย ๆ ก่อนตอบว่า “ใช่ครับ ปู่เล่าแบบนั้น”
กัวฉงหมิงไพล่หลัง มองคุณปู่ของหลี่ฉางชิงแวบหนึ่ง “ผมจะกลับไปรายงาน ถ้าตรวจสอบแล้วเป็นความจริง ผมจะให้ทางอำเภอลองดูว่าจะมอบเกียรติยศอะไรที่เป็นรูปธรรมให้คุณปู่ได้บ้าง”
ที่กัวฉงหมิงไม่ชอบหน้าหลี่ฉางชิง ก็เพราะรู้สึกเหมือนผักกาดขาวที่บ้านโดนหมูคาบไปกิน แถมทั้งสองฝ่ายยังมีฐานะต่างกันมาก แต่เขาไม่ได้มีเจตนาอื่นกับหลี่ฉางชิงเป็นการส่วนตัว
พอได้ยินอย่างนั้น อารมณ์ของหลี่ฉางชิงก็ดีขึ้นมาบ้าง “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณเจ้าหน้าที่ตำรวจมากครับ!”
“อืม” กัวฉงหมิงตอบแล้วมองเจียงฉู่เหยา ก่อนถอนหายใจอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จากนั้นก็หันหลังเดินไปทางคุณปู่ของหลี่ฉางชิง
ระหว่างทางเขายังกวักมือเรียกตำรวจสองสามนายที่ตามมาด้วย คนเหล่านั้นจึงเดินเข้ามา
จากนั้นตำรวจหลายคนก็เข้ามาควบคุมตัวหลี่เต๋อหมินกับพวก มุ่งหน้าออกจากหมู่บ้าน
คงจะพาขึ้นรถที่จอดอยู่ริมทาง แล้วส่งกลับไปที่สถานี
เจียงฉู่เหยามองคุณน้าที่กำลังจะกลับ ก่อนหัวเราะคิกคัก “เป็นไงล่ะ? ฉันไม่ได้โกหกใช่ไหม? คุณน้าฉันเป็นหัวหน้าสถานีตำรวจนะ”