แม่หลี่จมดิ่งอยู่กับความสุขจากการนับเงินจนไม่เงยหน้าขึ้นมา
ส่วนพ่อหลี่ก็ยืนร้อนใจอยู่ข้าง ๆ อยากเข้าไปช่วยนับด้วยเต็มแก่
เงินหนึ่งพันหยวนบนโต๊ะไม่มีใครเก็บเลย
คุณย่ายิ้มมองภาพตรงหน้าอย่างมีความสุข ราวกับลูกหลานในบ้านเติบโตขึ้นแล้ว ในที่สุดชีวิตที่ลำบากก็ผ่านพ้นไปเสียที
คุณปู่มองหลี่ฉางชิงแล้วโบกมือ «ไปเถอะ ๆ»
ทั้งสองออกจากบ้านเก่าแล้วกลับไปที่เรือนไม้ไผ่
พอมาถึงก็เห็นเจ้าลิงมาแล้ว แถมยังเอาอุปกรณ์จับปลาไหลนามาด้วย รวมถึงปลาไหลนาที่จับได้เมื่อคืน
«มาแล้วเหรอ?» หลี่ฉางชิงทักทายด้วยรอยยิ้ม
เจ้าลิงมองมือที่หลี่ฉางชิงกับเจียงฉู่เหยาจับกันอยู่ รอยยิ้มที่เตรียมไว้ต้อนรับการอวดหวานวันนี้พลันหุบลงทันที
«อืม มาแล้ว»
วันนี้ก็ต้องโดนอวดความรักอีกแล้ว! แม่งเอ๊ย! ทำไมคนที่เจ็บปวดถึงเป็นฉันตลอดเลย!
หลี่ฉางชิงไม่ได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขา «หัวไช่ไม่มาด้วยเหรอ?»
«ไม่มา นายออกจากหมู่บ้านมาแล้ว ไม่ได้แวะไปดูเขาระหว่างทางหรือไง?» เจ้าลิงเลิกคิ้ว
«จะแวะทางไหนล่ะ บ้านเขาอยู่ทางซ้ายหน้าบ้านฉัน ส่วนเรือนไม้ไผ่อยู่ด้านหลังสุดของหมู่บ้าน» หลี่ฉางชิงกลอกตา
พูดจบก็หันไปหาเจียงฉู่เหยา «เราจะเอาปลาไหลนาไปขาย เธอรออยู่บ้านดีไหม ช่วยดูเห็ดหอยขมไปด้วย»
เขาคิดว่าแดดกำลังแรงขึ้นเรื่อย ๆ อากาศก็เริ่มร้อน พาเจียงฉู่เหยาเข้าอำเภอไปด้วยคงลำบากน่าดู