“ครึ่งชั่วโมงเหรอ? ปลาจี่ว์ของฉัน...” หัวไช่พอนึกถึงปลาจี่ว์ในหม้อ ก็ทำท่าจะคัดค้านตามสัญชาตญาณ
พูดจบก็สบตาเจียงฉู่เหยาเข้าเต็ม ๆ “ฉันกินหมด! กินหมดแน่นอน!”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลี่ฉางชิงล็อกประตูหอไผ่ แล้วเดินกลับบ้านพร้อมหลี่ถิงถิงที่ถือหม้อนึ่งว่างเปล่า ส่วนเขาก็อุ้มกะละมังเปล่าไว้
เจียงฉู่เหยารออยู่ตรงนี้
เจ้าลิงกับหัวไช่เดินกลับบ้านตัวเอง โดยถือชามที่ใส่น้ำซอสจนเต็มไปด้วย นี่เอาไว้ทำบะหมี่กินพรุ่งนี้!
ของพวกนี้มีทั้งน้ำมันและเกลือเยอะ วางไว้ถึงเช้าวันรุ่งขึ้นก็ไม่เป็นไร คนยุคนี้เห็นน้ำซุปมีน้ำมันเยอะขนาดนั้น ไม่มีทางยอมเททิ้งหรอก
หลี่ฉางชิงกลับไปเอะอะตะกร้าสะพายหลังจากที่บ้าน แล้วทักทายพวกป้า ๆ ที่กินข้าวเสร็จแล้วยังช่วยเตรียมงานเลี้ยงต่อ ก่อนจะออกมา
หลี่ถิงถิงขึ้นเขาไปด้วยไม่ได้ แม่หลี่เรียกเธอไว้ให้ช่วยงานจุกจิกแล้ว
พอหลี่ฉางชิงกลับมาถึงหอไผ่ เจ้าลิงที่อยู่ไกลที่สุดกลับมาถึงก่อนเสียอีก
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนหมู่บ้านข้าง ๆ ไปกลับมีระยะทางเกินสามลี้
ดูจากอาการหอบแล้ว คงวิ่งมาตลอดทาง
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขากลัวมาช้าแล้วเจียงฉู่เหยาจะจำฝังใจ
ส่วนหัวไช่ก็มาถึงไล่เลี่ยกับหลี่ฉางชิง
“มาครบแล้ว งั้นไปกันเถอะ! ฉันยังไม่เคยไปเที่ยวบนเขารกร้างเลย!”
เจียงฉู่เหยาตื่นเต้นมาก ดวงตาเป็นประกายขณะมองไปทางเขาเหลยจี๋
หลี่ฉางชิงไม่ได้พูดอะไรมาก เขาหยิบมีดถางป่ากับเคียวออกจากตะกร้าสะพายหลัง แล้วยื่นมีดถางป่าให้เจ้าลิงใช้เปิดทางข้างหน้า