เจียงฉู่เหยาถูกดึงดูดความสนใจทันที รีบเดินไปหาหลี่ฉางชิง
เจ้าลิงปีนขึ้นต้นไม้ไปเก็บแตงสิงหาที่อยู่สูง ส่วนหัวไช่คอยรับอยู่ด้านล่าง ทั้งสองช่วยกันเก็บแตงสิงหา ไม่ได้สนใจเห็ดเป็นพิเศษนัก
หลี่ฉางชิงค่อย ๆ แหวกใบไม้ผุออก เห็ดสีขาวดอกหนึ่งก็เผยให้เห็น มันขาวโพลนไปทั้งดอก
“นี่เห็ดอะไร กินอร่อยไหม?” เจียงฉู่เหยานั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ถามด้วยความสงสัย พลางยื่นนิ้วไปจิ้มเห็ดเบา ๆ
“นี่เห็ดขาว รสชาติก็ใช้ได้ เอาไปผัดกินก็พอ เป็นเห็ดที่เจอได้ทั่วไป” หลี่ฉางชิงเด็ดเห็ดดอกนั้นแล้วโยนใส่ตะกร้าสะพายหลัง “เห็นตุ่มพวกนั้นไหม เป็นเห็ดที่ผุดขึ้นหลังโดนฝนเมื่อคืน”
เจียงฉู่เหยาได้ยินดังนั้นก็เลือกตุ่มที่อยู่ใกล้ตัว ใช้มือแหวกใบไม้ออก แล้วก็เห็นเห็ดขาวจริง ๆ
ดอกไม่ใหญ่มาก หมวกเห็ดยังบานไม่เต็มที่
เธออ่อนโยนกว่าหลี่ฉางชิงเสียอีก จึงค่อย ๆ เด็ดเห็ดขาว แล้วเดินไปวางลงในตะกร้าด้านหลังเขาอย่างเบามือ
ตอนนั้นเอง เจ้าลิงกับหัวไช่ก็เดินกลับมา ทั้งสองม้วนชายเสื้อขึ้นมาไว้ใต้ท้อง ข้างในมีแตงสิงหาอยู่ไม่น้อย
เจ้าลิงเทแตงสิงหาลงในตะกร้าสะพายหลังของหลี่ฉางชิง พลางพูดว่า “เก็บได้ก็เก็บมาหมดแล้ว น่าจะมีสักสิบกว่าชั่ง”
เทเสร็จแล้วก็กลับไปเก็บต่อ พอเก็บได้ก็ใส่ชายเสื้อแล้วหอบกลับมา ส่วนหัวไช่วางแตงสิงหาลง ก่อนจะเริ่มช่วยหาเห็ด
เขายังพูดต่อว่า “มีตั้งเยอะ เสียดายเป็นเห็ดขาว ถ้าเป็นเห็ดราคาแพงก็คงดี”