หลี่ฉางชิงรู้สึกว่าเหงื่อเย็นแทบจะไหลออกมาแล้ว แต่เจียงฉู่เหยากลับวางตะเกียบลงบนมือที่ถือชามอยู่ แล้วใช้มือที่ว่างแตะแก้มตัวเอง “หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ?”
ตอนพูดคำเหล่านี้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเขินอายและกระอักกระอ่วน แววตาใสซื่อราวกับคิดว่าตัวเองทำเรื่องขายหน้าไปแล้ว
ภาพตรงหน้าทำให้หลี่ฉางชิงราวกับถูกฟ้าผ่า!
แย่แล้ว! นี่มันความรู้สึกหวั่นไหวชัด ๆ!
แม้แต่เจ้าลิงที่นั่งกินไปดูเรื่องสนุกไปอยู่ข้าง ๆ ก็ยังอดสงสัยไม่ได้: เดี๋ยวนะ ผู้หญิงคนนี้ดูยังไงก็ไม่เหมือนแม่มดเลย แล้วตอนตีคนทำไมถึงเจ็บขนาดนั้นล่ะ!
เห็นพี่ชายตัวเองไม่พูดอะไร หลี่ถิงถิงก็หัวเราะคิกคัก ก่อนหันไปหาเจียงฉู่เหยา “พี่เหยาเหยา ไม่เป็นไรค่ะ หน้าพี่สะอาดเอี่ยมเลย!”
“อ๋อ!” เจียงฉู่เหยาถึงค่อยก้มหน้าลงคายก้างปลาไหลนาต่ออย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
แต่ปลาไหลนานี่ทำอร่อยจริง ๆ!
เนื้อทั้งนุ่มทั้งซึมซับรสชาติ ที่สำคัญคือกินง่ายมาก แค่ดูดเบา ๆ เนื้อก็หลุดออกมาหมด เหลือแต่ก้างทั้งชิ้นให้คายออกมา
ในบรรดาทั้งห้าคน มีเพียงหัวไช่ที่กินเสียงดังที่สุด
เดี๋ยวก็สูดปากซี้ดซ้าด เดี๋ยวก็คุ้ยข้าวใส่ปาก บางจังหวะก็เงยหน้าพ่นไอร้อนออกมา บางทีก็ถุยก้างปลาไหลนาออกมาไม่หยุด
กินกันอย่างเอร็ดอร่อย แค่มองก็เจริญอาหารแล้ว
หลี่ฉางชิงกินไม่มากนัก พอเห็นทุกคนชอบกิน เขาก็กินข้าวไปชามเดียว ไม่ได้กินกับข้าวเท่าไร
เขาวางชามกับตะเกียบลง ส่วนคนอื่นยังนั่งกินกันอยู่
“ฉันจะไปย่างปลาจี่ว์ให้ ถิงถิงรออีกหน่อยนะ เดี๋ยวเอาน้ำซอสที่เหลือจากปลาไหลนากลับไปด้วย พรุ่งนี้เช้าเก็บไว้ต้มบะหมี่ แล้วฉันจะย่างปลาให้เธออีกตัว”