หลี่ฉางชิงหันไปมองหลี่ถิงถิง ก่อนโบกมือให้เธอ “ได้! เดี๋ยวไป!”
เขาเอาตะกร้าสะพายหลังไปเก็บไว้ในเรือนไม้ไผ่แล้วล็อกประตู จากนั้นก็พาเจียงฉู่เหยากับอีกสองคนกลับไปยังบ้านเก่า
ตอนนี้บ้านเก่าครึกครื้นสุด ๆ โต๊ะที่ตั้งอยู่บนลานคอนกรีตนอกบ้านมีคนนั่งเต็มหมดแล้ว
ปกติงานเลี้ยงในชนบทจะเริ่มกินกันราวห้าโมงครึ่ง ไม่ค่อยลากไปจนดึก
หลี่ฉางชิงเห็นว่าแต่ละโต๊ะมีอาหารเก้าอย่าง เป็นเลขมงคล แถมจัดเต็มกว่ากับข้าวช่วงตรุษจีนเสียอีก!
ทุกคนเข้าที่นั่งกันหมดแล้ว เหลือแค่พวกเขาสี่คน
หลี่ถิงถิงโบกมือเรียกหลี่ฉางชิง “พี่! ทางนี้!”
หลี่ฉางชิงหันไปมอง แล้วเห็นว่าคนที่นั่งโต๊ะเดียวกับหลี่ถิงถิงคือคนในครอบครัวของเขา
พวกเขายังเว้นที่ไว้ให้สองที่ด้วย
ส่วนเจ้าลิงกับหัวไช่ก็ไปนั่งโต๊ะเดียวกับครอบครัวของตัวเองแล้ว
“ไปกันเถอะ”
หลี่ฉางชิงพลอยติดบรรยากาศคึกคักรอบตัวไปด้วย มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
นี่เป็นงานเลี้ยงฉลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เขาจัดให้น้องสาวทั้งที!
เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ครอบครัวได้หน้า!
เจียงฉู่เหยาไม่ได้พูดอะไร เธอก้มหน้าเล็กน้อยแล้วเดินตามหลังเขา แก้มยังแดงระเรื่อ
เธอต้องไปกินข้าวกับครอบครัวของหลี่ฉางชิงจริง ๆ เหรอ?
นี่นับว่าเจอพ่อแม่ล่วงหน้าหรือเปล่า?
ก็น่าจะใช่นะ?
ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินไปยังโต๊ะประธาน บรรดาเพื่อนบ้านก็พากันหันมามอง
“เอ๊ะ? ลูกสาวบ้านไหนน่ะ? หน้าตาน่ารักจัง!”
“โอ๊ย! สาวน้อยคนนี้น่ารักจริง ๆ เป็นแฟนของฉางชิงเหรอ?”
บางคนถึงกับตะโกนถามเสียงดัง “ฉางชิง นี่แฟนแกเหรอ? หน้าตาน่ารักเชียว!”