หลี่ฉางชิงเดินเข้าไป รับชามจากมือเธอมา “ยังไม่เซ็ตตัวดี รออีกสัก 10 นาทีก็ได้แล้ว”
เจียงฉู่เหยาผิดหวังเล็กน้อย “ก็ได้!”
แต่สีหน้าของเธอยังคงตื่นเต้น กลิ่นหอมจากกระทะข้าง ๆ โชยมาไม่ขาดสาย กระตุ้นจมูกเธออยู่ตลอด
เธอลุกขึ้นเดินไปหน้าเตาดินอีกครั้ง มองไอร้อนที่พวยพุ่งออกมาจากรอบฝาหม้อและรูระบายอากาศด้านบน ก่อนถามว่า “ปลาไหลพวกนี้มาจากไหนเหรอ?”
“เมื่อคืนไปจับกับเจ้าลิง คืนนี้ก็จะไปอีก”
“งั้นฉันไปด้วย!”
“ได้สิ อยู่ในนาข้างโน้นเอง ไม่ไกลหรอก” หลี่ฉางชิงมองเธออย่างเอ็นดู
เจ้าลิงกับหัวไช่กินถั่วมันเทศไปพลาง ดูละครรักหวานแหววฟรีไปพลาง จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นประเด็นสำคัญเข้า
ที่เจียงฉู่เหยาบอกว่าจะไปด้วยหมายความว่ายังไง? ก่อนฟ้ามืดเธอควรกลับบ้านไม่ใช่เหรอ?
หรือว่าพวกเขาจำผิด?
ทั้งสองสบตากัน แลกเปลี่ยนความคิดผ่านสายตา
เจ้าลิง: “ฉันจำไม่ผิดใช่ไหม?”
หัวไช่: “ใช่! จำไม่ผิดนี่นา?”
เจ้าลิง: “ที่บอกว่าเจียงฉู่เหยาจะไปด้วยนี่หมายความว่ายังไง? ไม่กลับบ้านทั้งคืน ไม่กลัวพ่อแม่เขาตามมาหรือไง?”
หัวไช่: “ไม่รู้สิ! หรือว่าเจียงฉู่เหยาจะค้างคืนที่บ้านหลี่ฉางชิง?”
เจ้าลิง: “เชี่ย! เด็ดขนาดนี้เลยเหรอ?”
ทั้งสองหันขวับไปมองหลี่ฉางชิง แล้วแอบด่าอย่างคับแค้นใจว่า ไอ้ตัวดี!
ไอ้หนุ่มหลี่ฉางชิงมีดีอะไรถึงได้กินหรูอยู่สบายขนาดนี้! ความสัมพันธ์ของสองคนนี้พัฒนาเร็วเกินไปแล้ว! นี่ถึงขั้นจะนอนด้วยกันแล้วเหรอ? ความสุขบ้าบอนี่เอ๊ย!