เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูไม้ไผ่ส่งเสียงเปิดอันเป็นเอกลักษณ์ของมัน
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่สาวน้อยที่กำลังงอนอย่างที่คิดไว้ แต่เป็นร่างงามที่นอนตะแคงอยู่ในมุ้งสีขาวบนเตียงไม้ไผ่เก่าเหลือง
เธอนอนตะแคงหันหน้ามาทางประตูไม้ไผ่ มือขวาหนุนอยู่ระหว่างหมอนกับศีรษะ ส่วนมืออีกข้างวางอยู่ข้างลำตัวที่งอเล็กน้อย
เปลือกตาปิดลงอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าไม่มีวี่แววไม่สบายหรือฝันร้าย
ไม่รู้ว่าเพราะวันนี้เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า เจียงฉู่เหยาถึงหลับอยู่บนเตียงไม้ไผ่ที่แข็งจนแทบจะฆ่าคนตายได้ของเขาเสียอย่างนั้น
ต้องยอมรับว่ามุ้งเป็นสิ่งประดิษฐ์อันยอดเยี่ยมและเรียบง่ายจริง ๆ
ช่วงพลบค่ำเป็นเวลาที่พวกยุงเริ่มออกหากิน ยุงที่เล็ดลอดเข้ามาตามช่องไม้ไผ่หรือจังหวะเปิดปิดประตู ส่วนใหญ่ต่างเกาะอยู่บนมุ้ง
พวกมันจ้องร่างงามที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงไม้ไผ่ราวกับกำลังเล่นหมากรุกกับเทพแห่งความฝัน ไม่ต่างจากสิงโตเสือในสวนสัตว์ที่หิวโซมาสามวันสามคืน มองคนเดินผ่านอยู่อีกฟากกรง เห็นแต่กินไม่ได้
แม้หลี่ฉางชิงจะเปิดประตูไม้ไผ่ที่ส่งเสียงครางเหมือนคนแก่ ก็ไม่ได้ทำให้เจ้าผีดูดเลือดตัวน้อยที่หิวกระหายเหล่านั้นบินหนีไปเลยสักตัว
หลี่ฉางชิงเดินเข้าไปใกล้แล้วโบกมือไล่ พวก “แม่เฒ่า” ที่กำลังจะสืบพันธุ์เหล่านั้นถึงได้จำใจสะบัดปีก ส่งเสียงหึ่ง ๆ คล้ายกำลังบ่นพลางบินหนีออกจากมุ้ง
เขาย่อตัวลงข้างเตียง มองใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ แล้วรู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่จริงอยู่ชั่วขณะ