หลี่ฉางชิงพูดเรื่องที่เคยบอกไปก่อนหน้านี้ซ้ำอีกรอบ
พ่อหลี่ได้ยินว่าเขาจะซ่อมบ้าน ก็ไม่ได้คัดค้าน
“ได้สิ ให้คุณปู่เปิดปฏิทินหาวันดี ๆ ก็พอ แล้วค่อยหาคนรู้จักจากหมู่บ้านเรากับหมู่บ้านข้าง ๆ มาช่วยลงมือ ถึงตอนนั้นพ่อจะไปช่วยซื้อวัสดุให้”
นาน ๆ ทีพ่อหลี่จะไม่ด่าหลี่ฉางชิง ส่วนปฏิทินที่ว่าคือสมุดปกแดงเล่มเล็ก ๆ ซึ่งชาวชนบทใช้ดูฤดูกาลตามปฏิทินจันทรคติ รวมถึงวันดีวันร้ายและข้อห้ามต่าง ๆ
แต่พูดจบ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง “แล้วจะเช่าภูเขารกร้างไปทำไม? ก็ถางที่ปลูกพืชไร่ไม่ได้ ทำได้แค่ปลูกป่า”
หลี่ฉางชิงกินบะหมี่เสร็จแล้ววางชามลง
“ผมไม่ได้จะปลูกพืชไร่สักหน่อย ปลูกไม้ผลก็ได้ แล้วยังขุดบ่อเลี้ยงปลาได้ด้วย”
“ปลูกไม้ผล? แกปลูกเป็นเหรอ? เขาเหลยจี๋เป็นพื้นที่ป่า จะขุดบ่อได้ยังไง?” พ่อหลี่ขมวดคิ้ว เขารู้ดีว่าที่ดินรอบหมู่บ้านมีสถานะอย่างไร
ไม่ใช่แค่เขาที่รู้ คนอื่นในหมู่บ้านก็รู้เหมือนกัน
เพราะอย่างนั้น ต่อให้รัฐบาลสนับสนุนให้เช่าที่ดินรกร้างทั้งสี่ประเภท แถมค่าเช่าก็ถูกมาก แต่ก็ไม่มีใครอยากเป็นคนโง่รับเคราะห์
ปลูกพืชไร่ไม่ได้ ทำได้แค่ปลูกป่า หรือไม่ก็ใช้เป็นพื้นที่เลี้ยงสัตว์ ซึ่งไม่มีประโยชน์กับพวกเขาเลย
“พ่อไม่เข้าใจหรอก! ได้ที่ผืนนั้นมาไม่มีทางขาดทุนแน่!”
ตอนนี้ยังไม่มีข่าวเรื่องการสร้างทางด่วน ส่วนแผนผังการใช้ที่ดินในตัวอำเภอก็เป็นเรื่องในอนาคต
เรื่องชดเชยค่าเวนคืนที่ดิน ต่อให้พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ
หลี่ฉางชิงหันไปหาเจียงฉู่เหยาอีกครั้ง “พ่อของเหยาเหยาเป็นรองผู้อำนวยการกรมป่าไม้ เรื่องขุดบ่อค่อยยื่นขออนุมัติก็ได้”
ล้อเล่นน่า!
ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจียงฉู่เหยาพัฒนาไปได้ดี พ่อของเธอก็จะกลายเป็นพ่อตาในอนาคต!
ขออนุมัติใช้ที่ดิน ทำตามขั้นตอนและเอกสารให้ถูกต้อง ก็เป็นแค่เรื่องง่าย ๆ