ฝนไม่ได้ตกตลอดทั้งคืน พอถึงช่วงก่อนรุ่งสางก็เริ่มซาลง ไม่นานก็หยุดสนิท
หลี่ฉางชิงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็เข้านอน หลับยาวจนถึงเช้า
ไม่ใช่ว่าเขาตื่นเอง แต่ถูกเสียงปลุก
ข้างนอกมีเสียงพูดคุยดังจอแจ ส่วนใหญ่เป็นเสียงผู้หญิงคุยกันเซ็งแซ่
หลี่ฉางชิงลุกออกมา ก็เห็นคนในหมู่บ้านหลายคนกำลังช่วยงานอยู่ที่บ้านเขา
บางคนจับกลุ่มกันแล่ปลา บางคนนั่งเลือกผักด้วยกัน ในครัวก็มีคนกำลังคุยกันอยู่
เขาเหลือบมองนาฬิกาแขวนในห้องโถงใหญ่ ตอนนี้เก้าโมงกว่าแล้ว
คงรู้ว่าเมื่อคืนเขาเฝ้าปลาอยู่ที่ลานกลางเรือน เลยไม่ได้ปลุกเธอตั้งแต่เช้า
“ฉางชิง ตื่นแล้วเหรอ!”
ป้าคนหนึ่งเห็นเขาอยู่ในครัว ระหว่างเลือกผักก็ทักทายเขา
“ครับ! ป้าโจวก็มาเหมือนกันเหรอครับ!” หลี่ฉางชิงยิ้มตอบ
“ใช่สิ! เมื่อเช้าเลขาหมู่บ้านไปบอกที่บ้านว่า บ้านเธอจะจัดงานเลี้ยง พวกเราก็เลยมาช่วยกันไง ยังไงคุณย่ากับแม่เธอก็ต้องไปขายผัก คนช่วยเลยไม่พอ”
ป้าโจวยิ้มแย้ม มือก็ทำงานคล่องแคล่วไม่แพ้กัน
หลี่ฉางชิงพูดขอบคุณตามมารยาท “ขอบคุณนะครับ!” พลางเดินเข้าไปในครัว
เขาเห็นพ่อสวมผ้ากันเปื้อนกำลังทอดปลาอยู่
“พ่อครับ ปลาจะทำเมนูอะไรเหรอ?”
พ่อหลี่ยังพลิกปลาคาร์ป crucian ตัวเหลืองทองอยู่ในกระทะ ไม่หันหน้ามาตอบ “ปลาคาร์ป crucian ตุ๋นต้นหอม”
หลี่ฉางชิงพยักหน้า เดิมทีเขากะจะทำปลาคาร์ป crucian ทอดแห้ง แต่ทำแบบตุ๋นต้นหอมก็ได้ ยังไงในแปลงผักก็มีต้นหอมเยอะอยู่แล้ว