“พี่ เป็นอะไรหรือเปล่า?” หลี่ถิงถิงหันมามอง เห็นท่าทางของหลี่ฉางชิงแล้วก็รู้สึกแปลกใจมาก
พี่ชายของเธอไม่ได้ชอบเจียงฉู่เหยาที่อยู่ตรงหน้าหรอกหรือ?
แล้วทำไมตอนนี้ถึงทำท่าเหมือนเห็นนางมารเข้าให้ล่ะ?
หลี่ฉางชิงไม่รู้จะอธิบายยังไง จะให้บอกว่าอีกเดี๋ยวพี่ชายของเธอก็ได้ตายแน่แล้วหรือไง?
คิดได้อย่างนั้น เขาก็เห็นเจียงฉู่เหยาเอียงคอมายิ้มให้ “ใช่แล้ว! นักเรียนหลี่ฉางชิง เป็นอะไรไปเหรอ?”
หลี่ฉางชิงชะงัก รอยยิ้มนั้นช่างบริสุทธิ์และหวานหยดย้อย ไม่มีแววสังหาร ทั้งยังไม่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเลยสักนิด
หลี่ฉางชิงได้แต่ฝืนใจตอบ “มะ...ไม่เป็นไร”
หลี่ถิงถิงกวาดตามองพี่ชายตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกว่าวันนี้เขาทำตัวแปลก ๆ ยังไงชอบกล
ไม่มีใครพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศจึงเริ่มกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“ยังไม่ดึกเลย ปกติพวกนายฆ่าเวลากันยังไงเหรอ นักเรียนหลี่ฉางชิง?”
เจียงฉู่เหยาที่อยู่ข้าง ๆ เป็นฝ่ายชวนคุยขึ้นมาก่อน
หลี่ฉางชิงแอบเหลือบมองเจียงฉู่เหยา แล้วพบว่าเธอจ้องเขาอยู่ตลอด
ถึงสายตาจะดูบริสุทธิ์และใสซื่อ แต่ในใจเขากลับรู้สึกขนลุกแปลก ๆ
นางมารคนนี้รู้ว่าเขาเคยแอบชอบเธอ แต่กลับไม่อาละวาดงั้นเหรอ?
เขาจำได้ว่าตอนเรียนมัธยมต้น มีคนห้องข้าง ๆ เอาจดหมายรักไปให้เธอ เธอก็โยนทิ้งทันที วันรุ่งขึ้นคนนั้นก็มาโรงเรียนพร้อมหน้าตาฟกช้ำดำเขียว
“หืม? นักเรียนหลี่ฉางชิง?”
เห็นหลี่ฉางชิงไม่ตอบ เจียงฉู่เหยาจึงเอ่ยเรียกเขาเบา ๆ อีกครั้ง
หลี่ถิงถิงยื่นมือมาแตะหน้าผากหลี่ฉางชิงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “พี่ เป็นอะไรหรือเปล่า? หรือเมื่อคืนเฝ้าลานกลางเรือนตากฝนจนเป็นหวัด? วันนี้พี่ดูแปลก ๆ เหมือนใจลอยไม่มีสมาธิเลย!”